ಮನಸೆಂಬ ಮಾಯದ ಕನ್ನಡಿ: ಬಿಂಬ ೧.

pexels-photo-378371.jpeg
ಮನಸೆಂಬ ಮಾಯದ ಕನ್ನಡಿ.

ನೀ ತೋರಿದ ಚಿಕ್ಕ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ. ಎದೆಯಾಳದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಸಣ್ಣಗೆ ನೋವು..ಕಂಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡೂ ಕಾಣದಂತಹ ತಿಳಿ ನೀರು. ಎದುರಿಗೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ದಾರಿಗಳು..ಪ್ರತಿ ದಾರಿಯಲ್ಲು ಗಾಢಾಂಧಕಾರದ ಮುಂದೆ ಸಾಗಲು ಭಯ.ಯಾಕೆ ಹೇಳು??

ಆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುವಾಗ ನೀ ಜೊತೆಯಿಲ್ಲ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ.

ಹನಿ ಮಳೆಗೆ ನೆನೆದಾಗಲೆಲ್ಲ ಅತೀ ಹೆಚ್ಚು ನೀನೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತೀಯ.ಯಾಕೆಂದರೆ ನಿನ್ನ ಉಸಿರ ಘಮ ಮೋಡವಾಗಿ ನನ್ನಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿತೆಂಬ ಹುಚ್ಚು ಭ್ರಮೆ..

ಕಡಲಿನ ಮರಳ ಮೇಲೆ ತಾಸುಗಟ್ಟಲೆ ಕುಳಿತು ಕರಗುವ ರವಿಯ ನೋಡುವುದೆಂದರೆ ಬಲು ಪ್ರೀತಿ.ನನ್ನಲ್ಲಿ ಕರಗಿದ ನಿನ್ನ ನೆನಪೇ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾ.

ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮನ ಕೈ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡ ಮಗುವಿನ ಒದ್ದಾಟ ನನ್ನದು.ಎತ್ತ ತಿರುಗಿದರು ಸದ್ದು ಗದ್ದಲಗಳ ವಿನಃ ಬೇರೇನಿಲ್ಲ.ನಿನ್ನ ಜಾಡು ಹಿಡಿದು ಹೊರಟರೂ ಹಾದಿ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಮುರಿದ ಸೇತುವೆಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದೇನೆ ಒಂಟಿಯಾಗಿ, ಹಿಂತಿರುಗಿ   ನೇೂಡದೆ ನೀ  ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಕನಸು ಬಿದ್ದಾಗ ಹೊರಗೆಲ್ಲ ಬಿಡದೆ  ಸುರಿಯುವ ಮಳೆ, ಮಿಂಚು ಗುಡುಗಿನ ಆಭ೯ಟ. ನಿನ್ನ ನೆನಪಲ್ಲಿ ಉಸಿರಾಡುವ ಈ ಉಸಿರು ಆಗಲೇ ನಿಲ್ಲಬಾರದಾ ಎಂಬ ಬಿನ್ನಹ  ಕಾಣದ ದೇವರಲ್ಲಿ.

by : ಲವೀನಾ ಡಿ’ಸೋಜ

 

Advertisements

ಮನಸೆಂಬ ಮಾಯದ ಕನ್ನಡಿ: ಬಿಂಬ ೨

pexels-photo-378371.jpeg
ಮನಸೆಂಬ ಮಾಯದ ಕನ್ನಡಿ.

ಕನ್ನಡಕದ ಧೂಳು ಮತ್ತೆ ಒರೆಸಿಕೊಂಡು ಪುನಃ ನೋಡಿದಾಗ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಎದ್ದು ನಿಂತೆ.ತುಸು ಸಣ್ಣಗೆ ಬೆವರಿದ್ದು ನಿಜ..ಎದುರು ನಿಂತವರ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಾರದ ಹಾಗೇ, ಹಾದು ಬಂದ ಹಳೆಯ ನೆನಪೊಂದನ್ನು ಒಳಗೆ ಬರಮಾಡಿಕೊಂಡೆ.

ಹೊರಗೆ ಬಿಸಿಲು;ವಿಪರೀತ ಸೆಕೆ.ಇವತ್ತು ಸಂಜೆ  ಮಳೆಯಾಗುವ ಲಕ್ಷಣವಿದೆ. ಮಾತಿಗೆ ಒಂದು ವಿಷಯ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಕಂಡು ಸಮಾಧಾನದಿಂದ ಕಿಟಕಿಯ ಬಾಗಿಲುಗಳನ್ನು ತೆರೆದಿಟ್ಟು, ಅಡುಗೆ ಮನೆಯ ಕಡೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟೆ.ಒಂದಿಷ್ಟು ತಿಂಡಿ ಪಾನಕ ತಂದು ಅವರ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತು ಕೊಂಡೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಾಗಲೇ ನಮ್ಮ ಮುದ್ದಿನ ನಾಯಿ ಅವರ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಮಲಗಿತ್ತು.ಸಿಟ್ಟು ಬಂದಿದ್ದು ನಿಜ, ನಾಯಿಯ ಮೇಲೆ. ಅದನ್ನು ತೇೂರ್ಪಡಿಸದೇ ಅಲ್ಲೆ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಎರಡು ಬಿಸ್ಕತ್ತನ್ನು ದೂರ ಬಿಸಾಕಿದೆ. ಅದರ ಆಸೆಗೆ ಅದು ಇಳಿದು  ಬಿದ್ದಲ್ಲಿಗೆ ಹೇೂದದ್ದು ಇಬ್ಬರೂ ಕಂಡೆವು‌…

ತುಸು ಮೆತ್ತಗಾದ ಹಾಗಿದೆ ಮನಸ್ಸು, ಮೈ..ನೀಟಾಗಿ ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚಿದ ಕೂದಲು, ಬಂಗಾರ ಬಣ್ಣದ ಫ್ರೇಮಿನ ಕನ್ನಡಕದಲ್ಲಿ ಆಗಿನ ಗತ್ತೇ ಇವತ್ತಿಗೂ. ” ತುಂಬಾ ಗಂಭೀರ ಆಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಿಯಾ” ಅವರೇ ಮಾತು ಮುಂದುವರಿಸಿದರೂ ಉಟ್ಟ ಮೆತ್ತನೆಯ ಹತ್ತಿಯ ಚಿಕ್ಕ ಹೂ ಇರುವ ತಿಳಿ ಗುಲಾಬಿ ಸೀರೆಗಿರಬೇಕು, ಇತ್ತಿಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕೂದಲಿಗೆ ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚುವುದನ್ನು ಪೂರ್ತಿ ಮರೆತೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.ಕನ್ನಡಕ ನನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು ನೆನಪಾಗಿ ನಕ್ಕೆ.

ಮಗನಿರುವಲ್ಲಿಗೆ ಹೇೂರಟಿದ್ದೇನೆ..ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಅಷ್ಟೇ ಊರಲ್ಲಿರುವುದು, ವಿದೇಶದಲ್ಲೆ ಉಳಿಯುವ ಯೇೂಚನೆ ಇದೆ.ಒಂಟಿ ಬದುಕು ಸಾಕಾಗಿ ಹೇೂಗಿದೆ ಎಂದು ಗಡಿಯಾರದತ್ತ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದರೂ,ಹೊರಗಿಂದ ಗಾಳಿಯು ಒಳಗೆ ಬೀಸಿ ಬರುತ್ತಿತ್ತು ಕಿಟಕಿಯಿಂದ..ಬನ್ನಿ ತೇೂಟ ಸುತ್ತಾಡಿ ಬರುವ ಚಂದ ಗಾಳಿ ಇದೆ ಎಂದು ಎದ್ದು ನಿಂತೆ. ಅವರು ನನ್ನ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದರೂ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮಾತುಗಳು ಮುಗಿದು ಅದೆಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದು ಹೇೂಗಿದ್ದವೇೂ.

ಇಬ್ಬರೂ ಪ್ರೀತಿಸಿಕೊಂಡ ದಿನಗಳದು. ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಬಿಟ್ಟು ಬದುಕಲಾರೆವೇನೇೂ ಎಂದು ಸ್ವಚ್ಛಂದವಾಗಿ ಪಕ್ಷಿಗಳಂತೆ ಹಾರಾಡಿದ ಜೇೂಡಿಯದು.ಜಾತಿಯ ದ್ವೇಷಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಗಿ ಇಬ್ಬರೂ ಗತಕಾಲದಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದು ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಹರಿದು ಮತ್ತೆ ಭೇಟಿಯಾದ ದಿನವಂದು.. ಆಗಲೇ ಊರಿನ ಕೊನೆಯ ಬಸ್ಸು ಹೊರಡುವ ಹೊತ್ತಾಯಿತು. ಅದರಲ್ಲಿ ನನ್ನದೊಂದು ನೆನಪು ಹೊತ್ತೊಯ್ದಿದೆ..ಅದೆಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಹಾಗೆ ಕುಳಿತಿದ್ದೆನೇೂ…

ಕೊಟ್ಟಿಗೆಯ ದನಗಳ ಕೂಗಿಗೆ ಎಚ್ಚರವಾಗಿ ಹಿತ್ತಲಿಗೆ ನಡೆದೆ..

By – ಲವೀನಾ ಡಿ’ಸೋಜ.

ಅವಳಿಗೆ ಬರೆದ ಕೊನೆಯ ಪತ್ರ

ನೀನಿಲ್ಲದೇ ಇದ್ದರೆ ಇರಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಆಕರ್ಷಣೆಯ ಪರಾಕಾಷ್ಟೆ ಆಗಿರಬೇಕೇನೊ. ಹಾಗನ್ನಿಸಿಲ್ಲವಲ್ಲ. ಏನೋ ಒಂದೆರಡು ಬಾರಿ ಹಾಗೆ ಹೇಳಿರಬಹುದು ಬಿಟ್ಟತೆ ಆ ಭಾವವಾಗಲೀ, ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ನಂಬಿದ್ದಾಗಲಿ ಇಲ್ಲ. ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿದ್ದ ನನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಒಂದೆರಡು ಕ್ಷಣ ನೋಡಿ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೇ ಹಿಂದೆ ಸರಿದೆ ನೀನು. ಇದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಆಗ ನಾನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೆ. ಈಗ ನೆನಪಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ..

ಅದೇನು ಸುಖವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನೆನಪಿಸುವಾಗಲೂ ನೀನಿದ್ದಂತೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಹೆಗಲಿಗೆ ತಲೆ ಇಟ್ಟು ಮಾತನ್ನಾಡಿದಂತೆ. ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಒಂದು ಕರ್ಕಶ ಕೂಗು ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳಿಸುತ್ತದೆ. ಪುನಃ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತೇನೆ. ಅವಳಿಲ್ಲ ಎಂದು ಪುನಃ ವಾಸ್ತವ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಬಂದು ಸುಮ್ಮನೇ ಇದೇ ಪಾರ್ಕಿನ ಇದೇ ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಯೋಚಿಸುತ್ತೇನೆ. ಸುಮ್ಮನೇ  ಲಂಗುಲಗಾಮಿಲ್ಲದಂತೆ ಹರಿಯುವ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಆಳಕ್ಕಿಳಿದು ಯೋಚನೆ ಮಾಡುವ ಮನಸ್ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೂ ಅಲ್ಲಿಯೂ ಹಿತವಿಲ್ಲ.

ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನೀನು ದೊರಕುತ್ತೀ ಎಂದು ನಿನ್ನ ಹಿಂದೆ ಸುಳಿದಾಡಿದ್ದು ನನ್ನ ತಪ್ಪೇ ಅಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಆಗ ಸಿಗುವ ಭರವಸೆಯಿಲ್ಲದೇ ಸುಮ್ಮನೇ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಅದು ಹೇಗೆ ಕಂಡರೂ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಮರೆತೇ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ ಅದೇ ಸಂಜೆ. ಆ ಮಳೆಯ ದಿನ ನಿನಗೆ ಕಾಟಕೊಡುವುದಕ್ಕೆಂದೇ ನಿನ್ನ ಹಿಂದೆ ಬಂದೆ. ಮೊದಲು ನೀನು ತಿರುಗಿದಾಗಲೋ ಅಲ್ಲ ನಕ್ಕಾಗಲೋ ಅಲ್ಲಿ ನಾನಿರಬಹುದೇನೋ ಎಂದು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ.ಯಾವಾಗ ನೀನು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನೀಡಿದೆಯೋ ಆ ದಿನದಿಂದ ನಾನು ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟೆ. ಸಂಪೂರ್ಣ ನಂಬಿಕೆಯಿತ್ತು. ಯಾರೋ ಸಾಲ ಕೊಡುತ್ತಾರೆಂದರೆ ನಂಬಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಿನ್ನ ನಗು ಮತ್ತು ನೀನಾಡಿದ ಮಾತು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಎಂದರೇನು ಎಂದು ಕಲಿಸಿತ್ತು.

ಹುಚ್ಚಾಟಗಳು ಅತಿಯೆನಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಕಾಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ನೀನು ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಬರುವುದನ್ನು ಅಥವಾ ನೀನೂ ಕಾಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸಿಗದೇ ಇದ್ದ ದಿನಗಳು ಅಪರೂಪ. ನೀನು ಮಾತನ್ನಾರಂಭಿಸಿದರೆ ನಾನು ಯಾವತ್ತೂ ಮಾತನಾಡಬೇಕೆಂದೆನಿಸಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲೇ ಮುಳುಗಿರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹೊರಗಿನ ಯಾರೋ ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದದನ್ನು ನಾನು ಗಮನಿಸಿದ್ದು ನೀನು ಇಲ್ಲದಿರುವ ದಿನಗಳಲ್ಲೇ.

ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತೇನೆ, ಅಥವಾ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಯಾವತ್ತೂ ಹೇಳಿಲ್ಲವಲ್ಲ. ಅದು ಹೇಗೆ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ತೋಚದೇ ಉಳಿಯಿತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹೇಳದಿದ್ದರೂ ಒಳಗಿಂದೊಳಗೇ ಹೇಳಿದಂತೆ ಅಥವಾ ಒಬ್ಬನೇ ಇದ್ದಾಗ ನಾನೂ ನೀನೂ ಮಾತನಾಡಿದಂತೆ ಆ ಭಾವವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೇನೆ ಅಂದಮೇಲೆ ನೀನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಅಂದುಕೊಂಡಿರುತ್ತೀಯ. ಕ್ರಮೇಣ ನಾವು ಒಬ್ಬರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಇರಲಾರೆವು ಎನ್ನುವ ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬಂದೆವೇನೋ, ನೀನು ಬಾರದೇ ಇದ್ದಲ್ಲಿ, ನಿನ್ನ ಊರಿಗೆ ಹೊರಟು ಹೋದಮೇಲೆ ಅದೇನು ಚಡಪಡಿಕೆ? ನಾನು ಊಟ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದಲ್ಲ. ಅದ್ಯಾವುದೂ ರುಚಿಸಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಸತ್ಯ. ಪುನಃ ಬಂದಾಗ ಅದೇನು ಸಂಭ್ರಮ. ಯಾವುದೋ ಕಿತ್ತುಹೋಗಿದ್ದ ಒಂದು ರಕ್ತದನಾಳ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಪುನಃ ಜೋಡಿಸಿದಂತೆ ಉಸಿರಾಟ ಸರಾಗವಾಯಿತು!

ಹೀಗೇ ಕಾಲವು ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಸಖ್ಯವೂ ಹಾಗೆಯೇ. ನಾವು ಕುಳಿತ, ಮಾತನಾಡಿದ, ನೆಗೆಯಾಡಿದ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ನಿನ್ನೆಯ ತರಗೆಲೆಗಳೂ ಹೇರಳ, ನಿನ್ನೆಯ ಹೂಗಳೂ ಬೇಕಾದಷ್ಟು. ನಾವು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದುದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯೋ ಎಂಬಂತೆ ದಿನವೂ ಆ ಬೆಂಚು ನಮಗಾಗಿಯೇ ಕಾಯುತ್ತಿತ್ತೇನೋ. ನಾವು ಹೀಗೆಯೇ ಇದ್ದೆವು. ದಿನಕ್ಕೂ ಹೊಸ ಜಗತ್ತಿನ ಸಖಿ ಸಖರಂತೆ.

ದಿನ ಸರಿದಂತೆಯೂ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಗಟ್ಟಿತನ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಕಾಡತೊಡಗಿತು. ಅದೇನು ಎಂದು ನಾನು ಇಣುಕುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನೀನೇ ಅದನ್ನು ಹೇಳಿದಂತೆ. ನಾನು ನೀನು ಸುಮಾರು ಸಲ ಮಾತನಾಡಿದರೂ ನಮ್ಮ ಮಧ್ಯೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಎನ್ನುವ ಭಾವವಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ದಿನ ಹಾಗೆ ಅನ್ನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಿಯೋ ಹೋಗಬೇಕು, ದೇಹದ ಯಾವುದೋ ಅಂಗವನ್ನು ತೆಗೆಯಬೇಕು ಎನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಘಾಸಿಯಾಯಿತು ನನಗೆ. ಮಾತು ಬರಲಿಲ್ಲ.

ನಿನ್ನ ಊರಿಗೆ ಬಂದು ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಇರುವ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದರೂ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಹೇಳದೇ ಇರುವ ಬಗ್ಗೆ ಗೊಂದಲ. ನಿನಗೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇರಬೇಕು. ನಾನೇ ಹೇಳಬೇಕಿತ್ತು. ಆಗಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಐಡೆಂಟಿಟಿಯೋ ಅಹಂಕಾರವೋ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಲು ಆಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಆ ದಿನದ ಸಂಜೆಯೂ ನೀನು ಸಿಕ್ಕಿದೆ. ಗುಲಾಬಿ ಬಣ್ಣದ ದಿರಿಸಿನಲ್ಲಿ. ಕೈಯ್ಯಲ್ಲೊಂದು ಬ್ಯಾಗ್. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗಿದಾಗಲೂ ಇದೇ ಬಣ್ಣ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ನಾನು ಆ ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸಿದೆ. ಕ್ರಮೇಣ ಗುಲಾಬಿ ಕೆಂಪಾಯಿತು, ಕೆಂಪು ಕಪ್ಪಾಯಿತು. ನೀನು ಹೊರಟು ಹೋದೆ.

ಬಸವನಹುಳ ನೋಡಿದಂತೆಲ್ಲಾ ನಿನ್ನ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ ಏನೆನ್ನಬೇಕು. ಅದೂ ಕೂಡ ಹಾಗೆಯೇ, ತಾನು ಹೋದೆ ಎಂದು ತನ್ನ ಗುರುತು ಬಿಟ್ಟು ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ನೀನೂ ಹಾಗೆಯೇ, ಹೋದಮೇಲಿನ ಗುರುತು ನಿಚ್ಚಳವಾಗಿ ಮೂಡಿದೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ. ನಾನು ಬದಲಾದೆ. ನನ್ನಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಅಗಲಿ ಇರುವಂತಹ ಒಂದು ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ. ನೀನು ನನ್ನೊಳಗೆ ಇರುತ್ತೀ ಹಾಗೆ ಹೀಗೆ ಎಂದೆಲ್ಲಾತತ್ವಜ್ಞಾನದ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡಲು ಆಗಲಾರದು ನನಗೆ. ನೀನು ಹೀಗೇ ಇರಬೇಕು, ನಾನೂ ಹೀಗೆಯೇ ಇರಬೇಕು.

ಈ ಪತ್ರ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಇನ್ನೂ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿರುವ ನಿನ್ನ ಮಿತ್ರ.

ನಿನ್ನ ನೆನಪುಗಳೆಲ್ಲ ನನಗೆ ಗೌಣ
ಎಂದಾಗ ಕೋಪಿಸಬೇಡ,
ಲೆಕ್ಕಿಸದಿದ್ದಾಗಲೇ
ನೋವು ವಿಪರೀತ ಕಣಾ!


by ಈಶ್ವರ ಭಟ್ ಕೆ.

What do you say?

What do you say, when you see a KSRTC bus driver stops the bus at the busy hour of the day  in Bangalore, to help a man who fell on the road? Indeed as a co traveler I was astounded to see the compassionate sight of the nation. No one in the bus murmured rather some tried to give out water, kerchief, others patiently waited until the man on the road was brought out and sheltered in a safe place. ALL are Basically HUMANS who love life…I Believe  “Human Life becomes most beloved when I know that I Have No CONTROL over it.