FINDING MY EYES!

First time in my life I wished to be physically blind. It was when I sat with a few visually impaired students in a classroom I appreciated the power of seeing from within. I felt that they did not need EYES because they had them already.

They were greater because they could smile at me without actually seeing how I looked like, they could talk to me without knowing from where I came from. I was elated as I gazed at each child with such a CONFIDENCE and JOY. Sitting down with them I was trying to see with my closed eyes and felt helpless. As they were singing, playing chess and reading books I could not believe my EYES! It was hard for me believe that these players were VISUALLY IMPAIRED.

The dominant feeling that captured me in their presence was JOY. These children did not seek pity instead saw me in their heart and captured quickly the energy of being connected and started sharing their life.

Hats off to every child that came across to me today reminding me that having EYES without a HEART to see from within is like having a home without a MOTHER.

As I returned I promised them that I would visit them again not to give EYES to them but to FIND my own.

Writen By: Cynthia Dsouza Ssps

Advertisements

ಶ್ರೀ ಟೊಂಯ್ಕಾನಂದ ಚರಿತೆ. ಭಾಗ 4

ಪುಟ-೮

ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಭಾವಗಳು ಸಾಕು. ಯಾರೂ ಹೇಳಬೇಕಿಲ್ಲ, ಯಾರೂ ಒಪ್ಪಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಂದು ಕಾರ್ಯಕಾರಣವಿಲ್ಲದೇ ಬಹಳವಾಗಿ ಜೀವನಶೈಲಿ, ವಿಚಾರಗಳು ಹೆಚ್ಚೇಕೆ ನಡೆ ನುಡಿಗಳೂ ಬದಲಾವಣೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಒಂದು ಜೀವನದ ತಿರುವು ಬಂದಿತ್ತು ಟೊಂಯ್ಕಾನಂದರಿಗೆ.

ಅದೊಂದು ರಾತ್ರಿ ಹೊಂಚು ಹಾಕಿ ಬಂದ ಬೆಕ್ಕಿನಂತೆ ಬಂತು. ಯಾವುದೋ ಸುಟ್ಟ ಭಾವಗಳಿಗೆ ರೂಪು ಕೊಡುತ್ತಾ ಟೊಂಯ್ಕಾನಂದರು ಮಲಗಿದ್ದರೆ, ಡಿಲೈಟಾನಂದರು ಗೋಡೆಗೆ ಒರಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಒಮ್ಮೆಲೇ ಎದ್ದ ಟೊಂಯ್ಕರು ಗುರುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಎಸೆದರು.

ಗುರುಗಳೇ, ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಅರಿಯುವುದು ಎಂದರೇನು? ನಾನು ಎನ್ನುವ ಭಾವ ಒಂದು ವೇಳೆ ನನ್ನದೇ ಸಹಜವಲ್ಲದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವಾಗಿರದಿದ್ದರೆ ಅದು ಬೇರೆಯಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಹಿಂಸಿಸುತ್ತದೆಯೇ?

ಪ್ರಿಯನೇ, ತಾನು ಎನ್ನುವುದು ಬಾಲ್ಯಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಅಜ್ಜನ ಗಡ್ಡದಂತೆ ( ಅದೊಂದು ಹೂವೋ, ಕಾಯಿಯೋ!). ಅದನ್ನು ಗಿಡದಿಂದಲೇ ಕೊಯ್ದು ಹಾರಿಸುವುದು ಒಂದು ರೀತಿ. ಅದೇನು ಅಷ್ಟೊಂದು ಸ್ವಾರಸ್ಯವಲ್ಲ. ಆದರೆ ಗಾಳಿಗೆ ತಂತಾನೇ ಹಾರುವದನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಯತ್ನಿಸುವುದು, ಆ ಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಅದು ಇನ್ನೂ ಮೇಲಕ್ಕೆ ನೆಗೆಯುವುದು, ಇಲ್ಲವೇ ಹಿಡಿದಾಗ ಅದು ಚೂರಾಗಿ ಪೂರ್ಣವಲ್ಲದ ಒಂದು ಸಿಗುವುದು. ಹೀಗೆ ನಾನು ಎನ್ನುವ ಒಂದು ಅಹಂಕಾರವೋ, ಚಿತ್ತವೋ. ಇಷ್ಟು ಹೇಳಿದರೂ ನಾನು ಎನ್ನುವುದು ಹಾಗೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಅದರ ಇರವನ್ನು ಬಹಳವಾಗಿ ಹೇಳಬಹುದು, ಆದರೆ ಆ ಇರುವನ್ನು ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು ಬಹಳ ಕಷ್ಟ.

ಓಹ್ಹೊ. ಇದಕ್ಕೆ ಏನನ್ನು ಓದಬೇಕು? ಏನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು? ಮತ್ತು ಇದರಿಂದ ಆಗುವ ಲಾಭವೇನು ಗುರುವೇ?

ಏನನ್ನು ಓದಬೇಕು, ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಜೀವನಾನುಭವವೇ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಮೂಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಅದು ಸುಮ್ಮನೇ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದರೂ ಬರುವಂತಹದ್ದಾಗಿರಬಹುದು. ಲಾಭ ಆನಂದ ಮಾತ್ರ. ಅದು ಸುಮ್ಮನೇ ಬರುವ ಆನಂದವಲ್ಲ. ಅಜ್ಜನ ಗಡ್ಡವನ್ನು ಎರಡೂ ಕೈಯ್ಯೊಳಗೆ ನಿರ್ವಾತ ಗೊಳಿಸಿ ಅದನ್ನು ಇದ್ದಹಾಗೇ ನೋಡುವಂತಹ ಆನಂದ. ನಮ್ಮ ಮಿತಿಯೊಳಗೆ ಹಾರಿಸಿ, ಏರಿಸಿ, ಇಳಿಸಿ ನೋಡುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಆನಂದ.

ಪುಟ-೯

ಸಂಜೆಯ ಘಟನೆ ಮತ್ತು ರಾತ್ರಿಯ ಮಾತುಕತೆಗಳಿಂದ ಟೊಂಯ್ಕರು ಬಹಳವಾಗಿ ಬದಲಾದರು. ಯಾವುದು ಬೇಕು ಯಾವುದು ಬೇಡ ಎನ್ನುವುದನ್ನ ಸುಲಭವಾಗಿ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಬುದ್ಧಿ ಬಂತು.

ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಬಹಳ ಸಹಜ. ಅವು ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ, ದಿನಕ್ಕೆ, ಋತುಗಳಿಗೆ, ಭಾವಗಳಿಗೆ ಬದಲಾಗುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತವೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಇವತ್ತಿನದ್ದು ನಾಳೆಗಿಲ್ಲ, ನಾಳೆಯದ್ದು ನಾಡಿದ್ದಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನ. ಒಳ್ಳೆಯ ಬದಲಾವಣೆ ಅಥವಾ ಕೆಟ್ಟ ಬದಲಾವಣೆ ಹೇಳುವುದು ವ್ಯಕ್ತಿಗತ.

ಟೊಂಯ್ಕಾನಂದರು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮೌನವಾದರು. ಮಳೆಗಾಲದ ಅಬ್ಬರವು ಅಡಗಿ ಮಂಜು ಕವಿದ ಕುಳಿರ್ಗಾಲ ಬಂದಂತೆ. ನೋಡುವ ಹೂವಿನಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಜೇನಿಗಿಂತ ಮೊದಲು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿರುವ ಮಂಜಿನ ಹನಿಗಳಂತೆ ಟೊಂಯ್ಕರು ಡಿಲೈಟರ ಜೇನಿನ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಮಂಜಾದರು.

ಊರಿನ ಕೆಲವು ಜನರು ಯಾವುದೋ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತುವಾಗ ಗುರುಗಳ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಏನಿದೆ ಅಲ್ಲಿ? ಊಟವೇ? ಪ್ರಸಾದವೇ? ಮಾತುಗಳೇ? ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಭ್ರಮನಿರಸನಗೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವರೇ ಜಾಸ್ತಿ. ಇದರಿಂದ ಡಿಲೈಟರಿಗೆ ಮತ್ತು ಟೊಂಯ್ಕರಿಗೆ ಸಮಸ್ಯೆ ಇರಲಿಲ್ಲವಾದರೂ ಕೆಲವೊಂದು ಬಾರಿ ನಾವು ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನ ಹೇಳದೇ ಇರುವುದರಿಂದ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಏನು ಲಾಭ ಎನ್ನುವ ಜಿಜ್ಞಾಸೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಅದೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಟೊಂಯ್ಕರಿಗೆ.

ಒಂದು ದಿನ ಗಟ್ಟಿ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿ ಟೊಂಯ್ಕರು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಡುವ ತೀರ್ಮಾನ ಮಾಡಿದರು. ಡಿಲೈಟರ ಆಶೀರ್ವಾದವನ್ನು ಪಡೆದು, ಲೋಕ ಸುತ್ತಿ ಬರುವ ತಮ್ಮ ತೀರ್ಮಾನವನ್ನು ಹೇಳಿ ಹೊರಟರು. ಹೋಗುವಾಗ ಡಿಲೈಟರು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಶಾಲನ್ನು ಹೊದೆದು, ಒಂದು ಪಂಚೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಪಡೆದುಕೊಂಡರು.

ಅವರ ಪ್ರಯಾಣದ ಒಂದನೇ ದಿನ ಊರಿನಾಚೆಗೆ ಇದ್ದ ಕಾಡಿನೊಳಗೇ ಕಳೆಯಿತು. ಸಹಜಾರಣ್ಯವಲ್ಲದ ಅಭಯಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಏನೂ ಸ್ವಾರಸ್ಯವಿಲ್ಲದ ಒಂದು ದಿನದ ನಡಿಗೆ.

ಇತ್ತ, ಟೊಂಯ್ಕರಿಲ್ಲದ ಜಾಗ ಮಂಗನಿಲ್ಲದ ಬೆಟ್ಟದ ಮರದಂತಾಗಿ ಸ್ತಬ್ಧವಾಗಿತ್ತು. ಡಿಲೈಟಾನಂದರು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಉಪೇಕ್ಷಿಸುತ್ತಾ ಕೊನೆಗೆ ನೀರಿನ ಅವಶ್ಯಕತೆಗೂ ಕಾಲುವೆಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುವಂತಾಯ್ತು. ಊಟಕ್ಕೆ ಇದ್ದ ತೆಂಗಿನಕಾಯಿ, ಅಕ್ಕಿ ಹಾಳಾಯಿತು. ಊರಿನ ಒಳಗೆ ಭಿಕ್ಷಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೂ ಬಂತು. ಅಂತೂ ಡಿಲೈಟಾನಂದರಿಗಿದ್ದ ಪ್ರಭಾವಳಿಯೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ ಆ ಬೆಟ್ಟದ ಜಾಗವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಊರಿನ ಪಾಳುಬಿದ್ದ ಒಂದು ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಬಂದು ಇದ್ದರು.

ದಾರಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಕೇಳಬಹುದು, ಗಮ್ಯ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ದಾರಿ ಕೇಳಿ ಏನು ಮಾಡುವುದು?

ಪುಟ-೧೦

ಯಾವುದೋ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ, ಏನೂ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲವಂತೆ. ಒಂದು ನೋಟದಿಂದ ಟೊಂಯ್ಕಾನಂದರು ಹೀಗೇ ಪರ್ಯಟನೆಗೆ ಹೊರಟರು. ಡಿಲೈಟರು ತಾನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಬೆಟ್ಟವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಊರಿನ ಭಿಕ್ಷಾನ್ನಕ್ಕೆ ಮುಂದಾದರು. ಮತ್ತೇನೋ ಬದಲಾವಣೆಗಳೂ ಆಯಿತು.

ಹೀಗೆ ಒಂದಿಡೀ ದಿನ ನಡೆದು ಬಳಲಿದ ಟೊಂಯ್ಕರು ಯಾವುದೋ ಕೆರೆಯ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮಿಂದು, ಸಿಕ್ಕಿದ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತಿಂದು ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಹಳಷ್ಟು ನಡೆದಾದ ಮೇಲೆ ಇನ್ನು ದೇಹಕ್ಕೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಬೇಕು ಎಂದೆನಿಸಿದಾಗ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಮರದ ಬುಡವನ್ನು ಅರಸಿದರು.

~

ಸುಮಾರು ಏಳುನೂರು ವರುಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಶಿವಪುರದ ವರ್ತಕನೊಬ್ಬ ತನ್ನ ವ್ಯಾಪಾರವನ್ನು ಮುಗಿಸಿ ತಾನು ಖರೀದಿಸಿದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಎತ್ತಿನ ಬಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಹೇರಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಬಂಡಿಯ ಎತ್ತುಗಳು ಬಹಳವಾಗಿ ಬಳಲಿದ್ದುದರಿಂದ ,ಮುಂದೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ಊರಿನಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿಗೆಂದು ಒಂದು ದಿನದ ಕಾಲ ಅಲ್ಲಿಯೇ ತಂಗಿದನು.

ಒಳ್ಳೆಯ ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು, ಜೋಳದ ಹುಲ್ಲನ್ನು ಯಥೇಚ್ಛವಾಗಿ ಕೊಂಡು ಎತ್ತುಗಳಿಗೆ ತಿನ್ನಿಸಿ, ಪಾವನವಾದ ನದಿಯ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮೀಯಿಸಿ, ಅದೇ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಸಿ ಎತ್ತುಗಳ ಬಗೆಗಿನ ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ತೋರಿದನು. ಹೀಗಾಗಿ ಒಂದು ದಿನದಲ್ಲಿಯೇ ಎತ್ತುಗಳು ತಮ್ಮ ಮೊದಲಿನ ಉತ್ಸಾಹವನ್ನು ಪಡೆದವು.

ಬೆಳಗೆದ್ದು ಇನ್ನೇನು ಹೊರಡಬೇಕು, ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸೋಮ ಎನ್ನುವ ಎತ್ತು ಹಗ್ಗದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಓಡಿಹೋಯಿತು. ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡ ಎತ್ತಿಗೆ ಏನೂ ಕೆಲಸವಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬುವಷ್ಟು ಆಹಾರ, ನೀರು ಇದ್ದರೂ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಎನ್ನುವ ಅಭಿಲಾಷೆಯಿಂದ ಓಡಿದ್ದಿರಬೇಕು. ವರ್ತಕನು ಎತ್ತನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಸಾಗಿದ.

ಸೋಮ ಎತ್ತು, ಊರಿನ ದೇವರ ಗುಡಿಯ ಹತ್ತಿರವಿದ್ದ ಅರಳೀಕಟ್ಟೆಯ ಬಳಿ ನಿಂದು, ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಅರಳೀ ಹಣ್ಣು, ಎಲೆಗಳನ್ನು ತಿಂದಿತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ವರ್ತಕನು ಬಂದು ಎತ್ತನ್ನು ಎಳೆದೊಯ್ದ.

ಎತ್ತನ್ನು ಬಂಡಿಗೆ ಕಟ್ಟಿ ಸವಾರಿ ಹೊರಟನು. ಕಾಡುದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುವಾಗ ಎತ್ತಿನ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಪದಾರ್ಥಗಳು ಕರಗಿ ಭೂಮಿಗೆ ವಿಸರ್ಜನೆಯಾದವು. ಆ ಸಗಣಿಯಲ್ಲಿ ಅರಳೀಮರದ ಕಾಣದ ಬೀಜವೂ ಅಡಗಿತ್ತು.

ನಾಲ್ಕೈದು ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಒಣಗಿದ ಸಗಣಿಯ ಮೇಲೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಮಳೆಯಾದಾಗ ಅರಳೀ ಗಿಡ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಸಮೀಪದ ಒಣಗಿದ ಮರದ ಬುಡದಿಂದ ಪಲ್ಲವಿಸಿತು. ಹೀಗೇ ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡ ವೃಕ್ಷವಾಗಿ ಲಕ್ಷೋಪಲಕ್ಷ ಪಕ್ಷಿ ಸಂತತಿಗಳಿಗೆ, ಉರಗ, ಕೀಟಗಳಿಗೆ, ಮಂಗ ಅಳಿಲುಗಳಿಗೆ ತಾಣವಾಗಿ, ಆಹಾರವಾಗಿ, ಮನೆಯಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿತು.

ಯಾರೂ ಕಟ್ಟೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಲಿಲ್ಲ, ನೀರೆಯರಲಿಲ್ಲ. ದಾರಿಹೋಕರು ಬಂದಾಗ ಸುಂಕವನ್ನು ಪಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ನೆರಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿತು, ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೆ ಮಳೆಯಾಗುವಂತೆ ನೋಡಿತು. ಅಷ್ಟೇಕೆ, ತನ್ನ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದ ಸಮಸ್ತ ಪ್ರಾಣಿ-ಪಕ್ಷಿ-ಸಸ್ಯ ಪರಂಪರೆ ಉಳಿಯುವುದಕ್ಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿತು.

ಇಂತಹಾ ಅರಳೀಮರ ಯಕಶ್ಚಿತ್ ಟೊಂಯ್ಕಾನಂದರಿಗೆ ನೆರಳು ನೀಡದೇ? ಮಲಗಿಕೊಳ್ಳಲು ತಂಪಾದ ಗಾಳಿ ನೀಡದೇ? ಟೊಂಯ್ಕಾನಂದರು ಮರವನ್ನು ನೋಡಿದ ಕೂಡಲೇ ಬಾ ಎಂದು ಕರೆವ ಅಮ್ಮನನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರು. ಬಿಗಿದಪ್ಪುವಂತೆ ಹೋಗಿ ಮರದ ಬಿಳಲುಗಳ ಮಧ್ಯದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದರು.

ಅಮರವಾಗುವುದು ಮರಗಳು ಮತ್ತು ಮರೆವು. ಅರ್ಥಾತ್ ಲೋಕದ ಮರೆವು.

 

-ಮುಂದುವರೆಯುವುದು..

 


By:Ishwara Bhat K

ಮಹಿಳೆ ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯ -5

ಗೌಟ್( Gout) -ಸಂಧಿವಾತ

ಗೌಟ್ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಮತ್ತು ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ, ಉರಿಯೂತದ ಸಂಧಿವಾತದ ಒಂದು ರೂಪವಾಗಿದೆ. ಗೌಟ್ ವ್ಯಾಧಿಯು ನಮ್ಮ ದೇಹದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಯೂರಿಕ್ ಆಮ್ಲದ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಇಲ್ಲದಿರುವ ಕಾರಣದಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.  ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಯೂರಿಕ್ ಆಮ್ಲದ ಪ್ರಮಾಣ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ, ಅವು ಕೀಲುಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಶೇಖರಣೆಯಾದ ಯೂರಿಕ್ ಆಮ್ಲವು ಹರಳಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕೀಲುಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಕೀಲುಗಳ ಸುತ್ತಲೂ ಇರುವ ಕೋಶಗಳಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಕೀಲುಗಳು ಉಬ್ಬಿಕೊಂಡು ಕದಲಿಸಲು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಇದರಿಂದ ಕೀಲುಗಳಲ್ಲಿ ಹಠಾತ್ ಮತ್ತು ತೀವ್ರವಾದ ನೋವು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಬದಲಾದ ಜೀವನಶೈಲಿ, ಆಹಾರ ಅಭ್ಯಾಸಗಳಿಂದ ಈ ಸಮಸ್ಯೆ ದಿನೇ ದಿನೆ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿದ್ದು, ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿ ಪುರುಷರಿಗಿಂತ ಮೂರು ಪಟ್ಟು ಅಧಿಕವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. 30 ವರ್ಷದ ನಂತರ ಪುರುಷರಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಮುಟ್ಟು ನಿಂತ ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿ ಈ ಸಮಸ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚು.

ಪ್ರಮುಖ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಅಂಶಗಳು:

ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಯೂರಿಕ್ ಆಮ್ಲವು ಕಿಡ್ನಿಯಿಂದ ಮೂತ್ರದ ಮೂಲಕ ವಿಸರ್ಜನೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಯೂರಿಕ್ ಆಮ್ಲ ಉತ್ಪತ್ತಿಯಾಗುವುದು ಅಧಿಕವಾದಾಗ ಅಥವಾ ಮೂತ್ರದ ಮೂಲಕ ಸರಿಯಾಗಿ ವಿಸರ್ಜನೆ ಆಗದೇ ಇದ್ದಾಗ ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಯೂರಿಕ್ ಆಮ್ಲ ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿದುಕೊಂಡು ಗೌಟ್ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

  • ಪ್ಯೂರಿನ್ ಅಂಶ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುವಂತಹ ಆಹಾರದ ಸೇವನೆ  (ಮಾಂಸ, ಮೊಟ್ಟೆ, ಮೀನು)
  • ಅತಿಯಾದ ಮದ್ಯ ಸೇವನೆ
  • ಫ್ರಕ್ಟೋಸ್ ಹೆಚ್ಚಿರುವಂತಹ ಸಕ್ಕರೆ ಪಾನೀಯಗಳು.
  • ಆಸ್ಪಿರಿನ್, ಡೈಯುರೆಟಿಕ್ಸ್ ಗಳಂತಹ ಔಷಧಿಗಳ ಸೇವನೆ
  • ಬೊಜ್ಜು
  • ಅಧಿಕ ರಕ್ತದೊತ್ತಡ, ಮಧುಮೇಹ, ಅಧಿಕ ಕೊಲೆಸ್ಟರೋಲ್
  • ಅನುವಂಶಿಕತೆ
  • ಅತಿಯಾದ ಸೀಸ ಬಳಕೆ
  • ಕಿಡ್ನಿಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಕೆಲವು ಕಾಯಿಲೆಗಳಿಂದ ಯೂರಿಕ್ ಆಮ್ಲದ ವಿಸರ್ಜನೆ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಲೋಪ ಉಂಟಾದಾಗ ಗೌಟ್ ಬರುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇರುತ್ತದೆ.

ರೋಗಲಕ್ಷಣಗಳು:

  • ಕಾಲಿನ ಹೆಬ್ಬೆರಳಿನಲ್ಲಿಯೇ ಮೊದಲು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಗೌಟ್ ವ್ಯಾಧಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕೀಲುಗಳಿಗೆ ಹರಡುವುದು, ಪಾದಗಳು, ಪಾದದ ಕೀಲುಗಳು, ಮೊಣಕಾಲು, ಮೊಣಕೈಗಳು, ಬೆರಳುಗಳು ಮತ್ತು ಮಣಿಗಂಟುಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಕಾಣಬಹುದು.
  • ಕೆಲವು ಬಾರಿ ಗೌಟ್‌ನಿಂದಾಗಿ ಚಿಕ್ಕ ಗಂಟುಗಳು ಕೈಗಳಲ್ಲಿ, ಮೊಣಕೈ ಹತ್ತಿರ, ಕಿವಿಗಳ ಹತ್ತಿರ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
  • ರಾತ್ರಿಯ ವೇಳೆ ಅಥವಾ ಮುಂಜಾನೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಚರ್ಮ ಎಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ ತೆಳುವಾದ ಬಟ್ಟೆ ತಗುಲಿದಲ್ಲೂ ತಡೆಯಲು ಆಗದಂತಹ ನೋವು ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.
  • ಬಾಧಿತ ಕೀಲುಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಅದರ ಸುತ್ತ ವಿಪರೀತ ನೋವು
  • ಬಾಧಿತ ಕೀಲುಗಳಲ್ಲಿ ವಿಪರೀತ ನೋವು, ಊತ, ಉರಿ, ಬಿಸಿಯಾಗುವುದು ಮತ್ತು ಚರ್ಮ ಕೆಂಪಗಾಗುವುದು
  • ಬಾಧಿತ ಕೀಲುಗಳಲ್ಲಿ ತುರಿಕೆ, ಚರ್ಮ ಸುಲಿಯುವುದು ಮತ್ತು ಪದರದಂತೆ ಚರ್ಮ ಕಾಣುವುದು
  • ಕೀಲುಗಳ ದ್ರವದಲ್ಲಿ ಯೂರಿಕ್ ಆಸಿಡ್ ಹರಳುಗಳು ಪತ್ತೆಯಾಗುವುದು.

 

ಗೌಟ್: ಚಿಕಿತ್ಸೆ, ಪೋಷಣೆ:

ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಆಹಾರ

  • ಚೆರ್ರಿ ಹಣ್ಣುಗಳು ಆಂಥೋಸಯಾನಿಡ್ ಹೊಂದಿದ್ದು, ಇದು ಯೂರಿಕ್ ಆಸಿಡ್ ಮಟ್ಟವನ್ನು ಕಡಿಮೆಮಾಡವಲ್ಲಿ ಸಹಕಾರಿ. ಪ್ರತಿ ದಿನ ಒಂದು ಕಪ್ ತಾಜಾ ಅಥವಾ ಪೂರ್ವಸಿದ್ಧ ಚೆರ್ರಿಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಿ. ಸ್ಟ್ರಾಬೆರಿಗಳು ಮತ್ತು ನೀಲಿಬೆರಿಹಣ್ಣುಗಳು ಸಹ ಒಳ್ಳೆಯದು
  • ಆಪಲ್ ಸೈಡರ್ ವಿನೆಗರ್, ನಿಂಬೆ ರಸ, ಅರಿಶಿನ, ಶುಂಠಿ, ಬಾಳೆಹಣ್ಣು, ಅನಾನಸ್, ಬೆರ್ರಿಗಳು, ಪಾರ್ಸ್ಲಿ, ಮತ್ತು ಸೆಲರಿ ಬೀಜಗಳು ಗೌಟ್ ವಿರೋಧಿ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ.
  • ಡೈರಿ ಉತ್ಪನ್ನಗಳು, ಬಾಳೆಹಣ್ಣು ಅಥವಾ ಕಿತ್ತಳೆ ರಸವನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಂತೆ ಪೊಟ್ಯಾಶಿಯಂ ಹೆಚ್ಚಿರುವ ಆಹಾರಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಿ.
  • ಪ್ಯೂರಿನ್-ಸಮೃದ್ಧ ತರಕಾರಿಗಳಾದ ಪಾಲಕ್ ಸೊಪ್ಪು, ಹೂಕೋಸು, ಅಣಬೆ, ದ್ವಿದಳ ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ಮಿತವಾಗಿ ಬಳಸಿ.
  • ಡೈರಿ ಉತ್ಪನ್ನಗಳು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕಡಿಮೆ-ಕೊಬ್ಬು ಉತ್ಪನ್ನಗಳು (ಕಡಿಮೆ-ಕೊಬ್ಬಿನ ಮೊಸರು ಮತ್ತು ಕೆನೆರಹಿತ ಹಾಲು), ಗೌಟ್ ಬರುವುದನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟಬಹುದು. .
  • ಸಂಪೂರ್ಣ ಧಾನ್ಯಗಳು, ಕಂದು ಅಕ್ಕಿ, ಓಟ್ಸ್, ಮತ್ತು ಕಾಳುಗಳು ಮುಂತಾದ ಸಂಕೀರ್ಣ ಕಾರ್ಬೋಹೈಡ್ರೇಟ್ ಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಆಹಾರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು

ತ್ಯಜಿಸಬೇಕಾದ ಆಹಾರ

  • ಮಾಂಸಾಹಾರ ಹಾಗೂ ಮಾಂಸದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಖಾದ್ಯಗಳಾದಂತಹ ಸಾರು ಅಥವಾ ಸೂಪ್ ಅನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ತ್ಯಜಿಸುವುದು ಉತ್ತಮ.
  • ಸಮುದ್ರ ಮೂಲದ ಆಹಾರಗಳು ಮತ್ತು ಈಸ್ಟ್ ನಿಂದ ತಯಾರಿಸಿದ ಬೇಕರಿ ಪದಾರ್ಥಗಳು.
  • ಮದ್ಯಪಾನ.
  • ಕೆಫೀನ್ ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸದಿರಿ
  • ಅತಿಯಾದ ಸಕ್ಕರೆಯ ಉಪಯೋಗ.
  • ಸಂಸ್ಕರಿಸಿದ ಮತ್ತು ಕರಿದ ಎಣ್ಣೆ ಪದಾರ್ಥಗಳು .

 


Written By : Chaitra R Rao|Nutritionist

ಕಾಲ್ಸಂಕವೂ ಚಪ್ಪಲಿಯೂ

ಒಂದಾನೊಂದು ಊರಿನಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳಕ್ಕೆ (ತೋಡು) ಅಡ್ಡಲಾಗಿ ಈಚಲುಮರದ ಸಂಕವೊಂದು(ಸೇತುವೆ) ಇತ್ತು. ಸಂಕದ ಎರಡೂ ಬದಿಗೆ ಮರದ ಗೇಟುಗಳು (ತಡಮ್ಮೆ) ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು, ಸಂಕದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವವರು ಮನುಷ್ಯಪ್ರಾಣಿಗಳಾಗಿರಬೇಕು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಸಾರಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಬರೀ ನಾಲ್ಕೈದು ತಿಂಗಳ ಉಪಯೋಗಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸುವ ಈ ಸಂಕ, ಪ್ರತೀ ವರ್ಷವೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಮರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಪೂರ್ವಜನ್ಮದ ಸುಕೃತದ ಫಲವಾಗಿ ಕೆಲವೊಂದು ವರ್ಷ ಒಳ್ಳೇ ಮರಗಳೂ, ಪಾಪದ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಕ್ಕಾಗಿ ಟೊಳ್ಳು ಮರಗಳೂ ಸಂಕವಾಗಿ ಜನರ ಕಾಲಡಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು

ಆಗಿನ್ನೂ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಈಜು ಬರುವ ಕಾಲ. ಹಾಗೆಯೇ ನಡೆದಾಡುವಷ್ಟು ಬಲವಾದ ಕಾಲುಗಳಿತ್ತು ಜನರಿಗೆ. ಈಗಿನಂತೆ ಮನೆಯವರೆಗೆ ಬಸ್ಸುಗಳೂ, ಬೈಕುಗಳೂ ಇರದೇ ಇದ್ದುದರಿಂದ, ಶಾಲೆಗೆ ಪೇಟೆಗೆ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಜನರು ಮಳೆಗಾಲದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳ, ತೋಡು ದಾಟುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಏರ್ಪಾಡು. ಯಾವುದೋ ವಿಷಮಕಾಲದಲ್ಲಿ ಗಡಸುದನವೊಂದು ಕಾಲ್ಸಂಕವೇರಿ ಆಯತಪ್ಪಿ ಬಿದ್ದಮೇಲೆ ಈ ಸಂಕಕ್ಕೆ ಗೇಟೂ ಬಂತು. ವಾರ್ಷಿಕವಾಗಿ ಊರಿನ ಹತ್ತು ಸಮಸ್ತರ ತಂಡ ಸಂಕದ ಮರಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿ, ಸ್ವಸ್ಥವಲ್ಲದ ಮರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದು ಹೊಸದನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಮೇಲಿನಿಂದ ಬೀಳುವ ಮಳೆ ಭಟ್ರ ಹಿತ್ತಲಿಗೂ, ಶೆಟ್ರ ಗದ್ದೆಗೂ, ಸಮಾನವಾಗಿಯೇ ಇರುವುದರಿಂದ, ಊರಿನ ಜನರೆಲ್ಲ ಅನ್ಯೋನ್ಯವಾಗಿಯೇ ಇದ್ದರು. ಕಾಲ್ಸಂಕದ ಉಪಯೋಗ ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವೇ ಎಂದಲ್ಲ, ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿತ್ತು,.

ಚಪ್ಪಲಿಯ ಕತೆ ಕೇಳೋಣ. ಒಂದಾನೊಂದು ಕಾಲಕ್ಕೂ ಈಗಿನ ಕಾಲಕ್ಕೂ ನಡುವಿನ ಅಂತರದಲ್ಲಿ ಈ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಭೀಕರ ಮಳೆಗಾಲವಾಯ್ತು. ಮಳೆಗಾಲದ ವೈಭವ ವರ್ಣಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಘಟನೆ ಸಾಕು. ಆ ದಿನ ಊರಿನ ಹತ್ತು ಸಮಸ್ತರು ಎಂದೆನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಜನರೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಕಾರ್ತವೀರ್ಯಾರ್ಜುನ ಯಕ್ಷಗಾನ ಆಯೋಜನೆ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಊರಿನ ಮತ್ತು ಅತಿಥಿ ಕಲಾವಿದರಿಂದ ಮೊದಲ್ಗೊಂಡು ಕಿರಿ ಕಲಾವಿದರು, ಕಿರಿಕಿರಿ ಕಲಾವಿದರ ಜೊತೆಗೆ ಆಟ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಇನ್ನೇನು ಜಲಕ್ರೀಡೆಯ ಸನ್ನಿವೇಶ ಬರಬೇಕು, ಭಾಗವತರು ಇಪ್ಪತ್ತು ನಿಮಿಷದ ಪದ್ಯವನ್ನು ಆಲಾಪಿಸತೊಡಗಿದರು. ವರುಣನ ಕಿವಿಯೂ ತಂಪಾಗಿ, ಕೆಂಪಾಗಿ ಕುಣಿಯಲಾರಂಬಿಸಿದ ಆಗಸದಿಂದ. ಕಲಾವಿದರು ರಂಗಸ್ಥಳದ ಮೇಲೆಯೇ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಜಲಕ್ರೀಡೆಯಾಡುವಷ್ಟು ನೀರು ತುಂಬಿತ್ತು. ಮಳೆ ಎನ್ನುವುದು ನಮ್ಮ ಭಾರತೀಯತೆಯಂತೆ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಾನ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಜಾತಿಗಳಿಲ್ಲ, ಪ್ರೀತಿಗಳಿಲ್ಲ, ರೀತಿಗಳಿಲ್ಲ. ಸ್ವಯಂ ಸಿದ್ಧವಾದ ರಸಪಾಕವದು. ಸಂಗೀತದಂತೆ, ನೃತ್ಯದಂತೆ, ಹಾಸ್ಯದಂತೆ, ಭಯದಂತೆ ಸರ್ವರನ್ನೂ ಸ್ಪರ್ಷಿಸಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ.

ಯಕ್ಷಗಾನಕ್ಕೆ ಅತಿಥಿ ಕಲಾವಿದರನ್ನು ಕರೆತಂದ ವಾಹನ ಮಳೆಯ ನಡುವೆ ಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿತ್ತು. ಡ್ರೈವರ್ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಹೊರಡಬೇಕಾದ್ದುದರಿಂದ ಒಳ್ಳೆಯ ಊಟವನ್ನು ಮಾಡಿಸಿ, ಹತ್ತು ಸಮಸ್ತರಲಿ ಒಬ್ಬರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿಕಳೆಯುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗಿತ್ತು. ಯಕ್ಷಗಾನವೆಂದರೇನು? ಭಾಷೆಯೇನು? ಎಂದು ತಿಳಿಯದ ಡ್ರೈವರಿನ ಅಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ನಿದ್ದೆ ಸಾತ್ ನೀಡಿದ್ದರಿಂದ ಗಡದ್ದಾಗಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿದ್ದನಾತ. ಈ ಮರಾಠಿ ಮೂಲದ ಡ್ರೈವರ್ ಜೊತೆಗಿದ್ದ ವಿಶೇಷವೆಂದರೆ ಚರ್ಮದ ಕೊಲ್ಹಾಪುರೀ ಚಪ್ಪಲಿ. ಚರ್ಮದ ಚಪ್ಪಲಿಗೆ ನೀರು ಬೀಳಬಾರದೆಂಬ ಅರಿವು ಇದ್ದರೂ , ಮಳೆಯ ಸುಳಿವಿಲ್ಲದೇ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ.

ಆ ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಮಳೆ. ದೂರದ ಹೊಳೆಯಲ್ಲಿ ನೀರು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸಣ್ಣ ನದಿಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಮ್ಮುಖವಾಗಿ ನೀರು ಬರಲಾರಂಬಿಸಿತು. ಕಿರುಕುಳದ ಕಿರಿಹಳ್ಳಗಳು, ತೋಡುಗಳು ದೊಡ್ಡ ನದಿಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಲಾಗದೇ ಅಸಹಾಯಕತೆಯಿಂದ ನದಿಗಳ ಕಾಲುಗಳಿಗೆ ಬಿದ್ದು ತಿರುಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ಮನೆಗಳಿಂದ, ತೋಟಗಳಿಂದ ನೀರು ಬಂದು ಊರೇ ನೀರಾಯಿತು. ಕ್ರಮೇಣ ದೊಡ್ಡ ನದಿಯ ನೀರು ಕಡಿಮೆಯಾದಂತೇ ರಭಸವಾಗಿ ಸಣ್ಣ ತೊರೆಗಳು ಹರಿದು ಊರಿನ ಸಂಕದ ಸಮೇತವಾಗಿ ನದಿಗೆ ಸೇರ್ಪಡೆಯಾಯಿತು.

ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎಂದಿನಂತೆ ಜನರೆದ್ದು ಏನೇನು ಹಾನಿಯಾಗಿದೆ ಎಂದು ನೋಡುವುದಕ್ಕೆ ಮುಂದಾದಾಗ ಸಂಕದ ಸುಳಿವೇ ಸಿಗದಂತಾಯ್ತು. ತೋಡಿನ ಎರಡೂ ಬದಿಗೆ ಕೆಸರು. ದಾರಿ ಕಾಣದೇ ಕಂಗಾಲಾದರು ಊರಿನ ಜನರು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿಯೂ ಸಂಕಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿದ್ದ ಗೇಟುಗಳು ಸುಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡು ಸಂಕವಿದ್ದ ಜಾಗವು ಗೋಚರವಾಯಿತು. ಜೊತೆಗೇ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮಣ್ಣಿನ ಬಣ್ಣದಲ್ಲೇ ಇರುವ ಪಾದರಕ್ಷೆಯೊಂದು ಗೇಟಿನ ಗೂಟಕ್ಕೆ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನಕ್ಕೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೂಳೆತಂತೆ ಇದ್ದರೂ, ಕೊಲ್ಹಾಪುರಿ ಚರ್ಮದ ಚಪ್ಪಲಿ ಎಂದು ಜನರಿಗೆಲ್ಲ ಅರಿವಾಯ್ತು.

ಈಗ ಅದೇ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಮಳೆಗೆ ಬಿದ್ದ, ಮುರಿದ ಕರೆಂಟು ಕಂಬದ ಕಾಲ್ಸೇತುವೆ ಇದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಊರಿನವರು ಅಭಿಮಾನದಿಂದ ಕೊಲ್ಹಾಪುರಿ ಸೇತುವೆ ಎಂದೇ ಕರೆಯುವುದು, ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಕೊಲ್ಹಾಪುರ ನೋಡದವರ ಭಾಗ್ಯ.

black and white boardwalk bridge fence
Photo by Josh Sorenson on Pexels.com

By : Ishwara Bhat K

Give Kindness a way

sunset hands love woman
Photo by Stokpic on Pexels.com

It was in the evening around 5 PM, as I was passing through the market amidst a large crowd and vehicles, I was pushed by the heavy crowd and  ended up disarraying some of the vegetables arranged on the streets by a vegitable vendor. I quickly acknowledged and re-arranged those vegetables. Though the seller was angry and was shouting at me, I gracefully apologized and walked away.

As I walked further, I reflected about the incident and asked myself some questions like Why am I sorry about the incident. I could have justified myself by arguing with the lady and be right. Instead I chose to be kind just because that was my way…Yes BEING KIND gives me peace.

Yes we allow our ego to govern the situation instead of love, when we are trying to be right all the time without being kind. It may be on the road with a with fellow rider, in the bus with the conductor, in our family, parents with children and children with parents, in the restaurant with the waiter for delayed service.

Lesson Learnt;

Being right makes your mind temporarily happy. Being Kind helps you to be happy within for eternity and gain immense self respect.

Written by : Roshan Dsouza

ಮಹಿಳೆ ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯ – ೪

ಇಂದಿನ ಜಡ ಜೀವನ ಶೈಲಿ ಹಾಗೂ ರಾಸಾಯನಿಕಯುಕ್ತ, ಸಂಸ್ಕರಿಸಿದ ಆಹಾರಗಳ ಮತ್ತು ಜಂಕ್ ಫುಡ್‍ಗಳ ಸೇವನೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಕಾರಣ ಮಧುಮೇಹ, ಸ್ಥೂಲಕಾಯ, ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ (ಅರ್ಭುದ),ಹೃದಯ ಸಂಬಂಧಿ ಕಾಯಿಲೆಗಳು, ಸಂಧಿವಾತದಂತಹ ಹಲವಾರು ವ್ಯಾಧಿಗಳು ವಯಸ್ಸಿನ ಬೇಧವಿಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ.

ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಆರೋಗ್ಯ ಸುಧಾರಣೆಯ ಕ್ರಾಂತಿಯಂತೆ ಮನೆ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಪ್ರಚಲಿತಗೊಂಡಿದ್ದು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷ ಇತಿಹಾಸವಿರುವ ಹುಲ್ಲಿನ ಪ್ರಬೇಧದ ಸಣ್ಣ ಬೀಜದ ಧಾನ್ಯ. ಮೇವು ಮತ್ತು ಮಾನವನ ಆಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಏಕದಳ ಬೆಳೆಗಳು ಅಥವಾ ಧಾನ್ಯಗಳಂತೆ ಪ್ರಪಂಚದಾದ್ಯಂತ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಬೆಳೆಯಲಾಗುತ್ತಿರುವ, ಹಿತಮಿತವಾದ ಬಳಕೆಯಿಂದ ಬದುಕು ಹಸನಾಗಿಸಬಲ್ಲ ಸಿರಿಧಾನ್ಯ. ಮಾನವ ಸಮುದಾಯ ಅಡುಗೆಗೆ ಬಳಸಿದ ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲ ಆಹಾರಧಾನ್ಯ ಎಂಬ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆ ಸಿರಿಧಾನ್ಯಗಳದು. ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ನಮ್ಮ ಆಹಾರ ಪದ್ಧತಿಯಲ್ಲಿ ಸಿರಿಧಾನ್ಯಗಳ ಬಳಕೆ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಧಾನ್ಯಗಳು ಪ್ರಪಂಚದ ಅನೇಕ ಭಾಗಗಳಿಗೆ ಸ್ಥಳೀಯವಾಗಿವೆ.

ಲಭ್ಯವಿರುವ ಸಿರಿಧಾನ್ಯಗಳು:

Barnyard Millet ಊದಲು  1
Kodo Millet ಹಾರಕ

 

 2
Little Millet ಸಾಮೆ  3
Foxtail Millet ನವಣೆ 4
Finger Millet ರಾಗಿ  5
Proso Millet ಬರಗು  6
Pearl Millet ಸಜ್ಜೆ 7
Sorghum (Great Millet)

 

ಬಿಳಿ ಜೋಳ  8

 

ಸಿರಿಧಾನ್ಯಗಳ ವಿಶೇಷತೆ ಮತ್ತು ಉಪಯೋಗ:

“ಅಕ್ಕಿ ತಿಂದವ ಹಕ್ಕಿ,ಜೋಳ ತಿಂದವ ತೋಳ” ಎಂಬ ಜನಪದರಿಂದ ಬಿರುದು ಪಡೆದ ಸಿರಿಧಾನ್ಯ ಜೋಳ. “ಬೇಕು ಅಂದ್ರೆ ಒಳ್ಳೆ ನಿದ್ದೆ ನುಂಗ್ಬೇಕಣ್ಣ ರಾಗಿ ಮುದ್ದೆ” ಎಂದು ಹೊಗಳಿಸಿಕೊಂಡ ರಾಗಿಯನ್ನು ರಾಮಧಾನ್ಯ ಎಂದು ಕನಕದಾಸರು ಬಣ್ಣಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲ ಹವಾಮಾನಕ್ಕೂ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು, ಕೀಟ ಮತ್ತು ರೋಗಗಳ ಬಾಧೆ ಇಲ್ಲದೆ, ರಾಸಯನಿಕವನ್ನು ಬಳಸದೆ, ನಿಸರ್ಗಕ್ಕೆ ಹಾನಿ ಮಾಡದಂತೆ ಸಿರಿಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಯಬಹುದು. ಸಿರಿಧಾನ್ಯಗಳಾದ ರಾಗಿ, ನವಣೆ, ಸಾವೆ, ಸಜ್ಜೆ, ಊದಲು, ಬರಗು, ಹಾರಕ ಮತ್ತು ಜೋಳದಂತಹ ಬೆಳೆಗಳು “ಗಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಿರಿದು, ಗುಣದಲ್ಲಿ ಹಿರಿದು”.ಭತ್ತ ಅಥವಾ ಗೋಧಿಯಂತೆ ಸಿರಿಧಾನ್ಯದ ಬೆಳೆಗೆ ಹೆಚ್ಚು ನೀರಿನ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲ. ಒಣಭೂಮಿಯಲ್ಲೂ ಹುಲುಸಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಬರಗಾಲವನ್ನು ಎದುರಿಸಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತವೆ. ಅಕ್ಕಡಿ ಪದ್ಧತಿಯ ಹತ್ತಾರು ಬೆಳೆಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಒಡಲಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಪೋಷಿಸುವ ಕೃಷಿ ವೈವಿಧ್ಯದ ಜೀವನಾಡಿ. ಅತ್ಯಧಿಕ ಪೋಷಕಾಂಶಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿರುವ ಸಿರಿಧಾನ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ನಾರು ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದು ಗ್ಲೂಟೆನ್ ಮುಕ್ತವಾಗಿದೆ.

ಆದಕಾರಣ ಇದರಲ್ಲಿರುವ ಸತ್ವವು ಜೀರ್ಣಾಂಗವ್ಯೂಹದಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹೀರಲ್ಪಡುತ್ತವೆ. ಅವು ಕ್ಯಾಲ್ಸಿಯಂ, ಕಬ್ಬಿಣ, ರಂಜಕ, ಮುಂತಾದವುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದು, ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಪೋಷಕಾಂಶಗಳ ಖಣಜವಾಗಿದೆ. ಈ ಧಾನ್ಯಗಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಜೀರ್ಣವಾಗುವ ಕಾರಣ ಊಟದ ನಂತರ  ರಕ್ತದಲ್ಲಿನ ಸಕ್ಕರೆಯ ಪ್ರಮಾಣದ ಶೀಘ್ರ ಏರಿಕೆಯನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಮಧುಮೇಹಿಗಳಿಗೆ ಇದೊಂದು ವರವಾಗಬಹುದು.

ಮತ್ತಷ್ಟು ಉಪಯೋಗಗಳು ಇಂತಿವೆ:

  • ದೇಹವನ್ನು ನಿರ್ವಿಷಗೊಳಿಸುವಲ್ಲಿ ಲಾಭದಾಯಕ
  • ಕೆಟ್ಟ ಕೊಲೆಸ್ಟರಾಲ್ ಮಟ್ಟವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ
  • ಸ್ತನ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ನ ಆಕ್ರಮಣವನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತದೆ
  • ರಕ್ತದೊತ್ತಡ ಮತ್ತು ಮಧುಮೇಹವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ
  • ಹೃದಯ ಸಂಬಂಧೀ ಕಾಯಿಲೆಗಳನ್ನು ಸಶಕ್ತವಾಗಿ ತಡೆಗಟ್ಟಬಲ್ಲದು
  • ಮೂತ್ರಪಿಂಡ, ಪಿತ್ತಜನಕಾಂಗ ಮತ್ತು ರೋಗನಿರೋಧಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಉತ್ತಮಗೊಳಿಸುವಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ.
  • ಜಠರದ ಹುಣ್ಣುಗಳು ಅಥವಾ ದೊಡ್ಡ ಕರುಳಿನ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ನಂತಹ ಜಠರಗರುಳಿನ ಅಪಾಯದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ಕಡಿಮೆಗೊಳಿಸುತ್ತದ.
  • ಮಲಬದ್ಧತೆ ಮತ್ತು ಹೊಟ್ಟೆ ಉಬ್ಬರದಂತಹ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತದೆ.
  • ತೂಕ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಹಾಯಕ

 

ಏನೇನು ಮಾಡಬಹುದು?

ಅಕ್ಕಿಯನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಅನ್ನ ಮಾಡಿದಂತೆ ಸಿರಿಧಾನ್ಯಗಳಲ್ಲೂ ಮಾಡಬಹುದು. ಇದಲ್ಲದೆ ದೋಸೆ ಇಡ್ಲಿ ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು ಪೊಂಗಲ್ ಮತ್ತು ಪುಲಾವ್ ನಂತಹ ರುಚಿರುಚಿಯಾದ ತಿನಿಸುಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಬಹುದು. ಲಡ್ಡು ಐಸ್ಕ್ರೀಮ್ ಜಾಮೂನ್ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಸೇವಿಸಬಹುದು ಇದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಬೇಕ್ ಮಾಡಿಯೂ ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಬಹುದು.

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ “ಕುಟ್ಟುವ ಕಷ್ಟ ಏಕೆ? ಕಾಳುಗಳೆ ಸಾಕು! ಎಂಬಂತೆ ಇಡೀ ಕಾಳುಗಳಲ್ಲಿ ನಾರಿನಾಂಶ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದು ಸಿರಿಧಾನ್ಯಗಳ ಪೋಷಣೆಯಿಂದಾಗುವ ಆರೋಗ್ಯ ಲಾಭಗಳು ಅಧಿಕ. ಇಂತಹ ಸಿರಿಧಾನ್ಯಗಳ ಬೆಳೆ ಮತ್ತು ಬಳಕೆಗಳ ಉತ್ತೇಜನಕ್ಕಾಗಿ ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರವು 2018ನೇ  ವರ್ಷವನ್ನು “ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಿರಿಧಾನ್ಯಗಳ ವರ್ಷ” ಮತ್ತು ಸಿರಿಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು “ಪೌಷ್ಠಿಕ ಧಾನ್ಯ” ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದೆ ಇದರ ಪ್ರಯುಕ್ತ ರಾಷ್ಟ್ರಾದ್ಯಂತ ಸಿರಿಧಾನ್ಯ ಮೇಳಗಳು, ಪ್ರದರ್ಶನಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ.


Written By : Chaitra R Rao|Nutritionist

ಮನಸೆಂಬ ಮಾಯದ ಕನ್ನಡಿ – ಬಿಂಬ ೭

ಅಮ್ಮ…
ಶಾಮತ್ತೆ ಬರ್ತಿದ್ದಾರಾ ?
ಚೈತ್ರ ಅಮ್ಮನ ಕೇಳಿದಳು.
ಅದ್ಯಾಕೋ ಚೈತ್ರಂಗೆ ಶ್ಯಾಮಲತ್ತೆ ಅಂದ್ರೆ ಒಂಥರಾ.
ಅಮ್ಮನ ಅಣ್ಣನ ಹೆಂಡತಿ, ಸೋದರತ್ತೆ ಅವರು. ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರಿ.
ಅಚ್ಚ ಹಾಲು ಬಿಳುಪು ಬಣ್ಣ. ದೊಡ್ಡ ಅನುಕೂಸ್ಥರ ಮನೆಯವರು. ಎಲ್ಲವೂ ಸೇರಿ ಜಂಭವೂ ಹಾಗೇ ಇತ್ತು !
ಚೈತ್ರ ಅವಳ ಅಪ್ಪನ ಥರ ! ಅಮ್ಮನ ಅಚ್ಚ ಬಣ್ಣ ಬಂದಿಲ್ಲ.
ಸ್ವಲ್ಪ ಎಣ್ಣೆಗಪ್ಪು ಬಣ್ಣ. ಆದರೆ ಲಕ್ಷಣವಾದ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳು.
ಶ್ಯಾಮಲತ್ತೆಗೆ ಚೈತ್ರಳ ಬಣ್ಣ ಅಂದ್ರೆ ಅಲರ್ಜಿ. ಯಾವಾಗಲೂ ಕೊಂಕು ಮಾತಾಡೋದು !
ಎಲ್ಲೇ ಸಂದರ್ಭ ಸಿಗಲಿ..
ನಮ್ಮ ಲಲಿತಾ ಅತ್ತಿಗೆ ಮಗಳು ಚೈತ್ರ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಪ್ಪು. ಜಾಣೆಯೇನೋ ಹೌದು. ಬಣ್ಣವೊಂದು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ರೆ ಹುಡುಗಿ ಲಕ್ಷಣವಾಗಿತ್ತು
ಅಂತ ಸದಾ ಕೊಂಕು ತೆಗೆಯೋರು !
ಚೈತ್ರಂಗೂ ಈ ಕೊಂಕು ಅತ್ತೆ ಅಂದ್ರೆ ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೇ !
ಈಗ ಚಿಕ್ಕವಳೇನಲ್ಲ ಚೈತ್ರ ! ಮದುವೆ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿದ್ದಾಳೆ.
ಆಗಲೇ, ಬರೋ ಮಾರ್ಚ್ ಗೆ 22 ತುಂಬುತ್ತೆ !
ಇವತ್ತು ಅತ್ತೆ ಬರ್ತೀನಿ ಅಂದಾಗಿಂದ ಆತಂಕ ಪಡ್ತಿದ್ದಾಳೆ.
ಇನ್ನೇನೇನು ಮಂಗಳಾರತಿ ಮಾಡಿಸ್ಕೋಬೇಕೋ ಏನೋ ಅಂತ !

ಲಲಿತಮ್ಮಂಗೆ ಅರ್ಥವಾಗ್ತಿದೆ. ಸುಮ್ಮನಿದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲಾ ಸರಿಹೋಗುತ್ತೆ ಅನ್ನೋ ಥರ ಸಮಾಧಾನದ ಮುಖ.!
ಆದರೂ ತುಸು ಆತಂಕ !
..
ಅಂತೂ ಬಂದರು ಶಾಮತ್ತೆ !
ಯಾಕೋ ಡಲ್ ಆಗಿದ್ದಾರೆ. ಮಾತೂ ಕಮ್ಮಿಯೇ ಆಗಿದೆ. ಊಟ, ವಿಶ್ರಾಂತಿ, ಎಲ್ಲವೂ ಮುಗೀತು.
ಅಮ್ಮ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಮಾತಿಗೆ ಶುರುವಿಟ್ಟುಕೊಂಡ್ರು.
ನಮ್ಮ ಚೈತ್ರಾಗೂ ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡು ತುಂಬುತ್ತೆ, ಎಲ್ಲಾದ್ರೂ ಒಳ್ಳೇ ಕಡೆ ಸಂಬಂಧ ಸಿಕ್ಕಿದ್ರೆ..
ಈ ಸಾರಿ ವಾಲಗ ಊದಿಸೋಣ ಅಂತಿದ್ದೀವಿ ಅತ್ತಿಗೆ ಅಂತ.. !!
ಯಾಕೋ ಶ್ಯಾಮತ್ತೆ ಸುಮ್ಮನಿದ್ರು. ಆಯ್ತು ಅತ್ತಿಗೆ, ನಮ್ಮಣ್ಣನ ಮಗನೇ ಇದ್ದಾನಲ್ಲ, ಒಳ್ಳೇ ಕೆಲಸನೂ ಇದೆ, ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ
ಅಮೇರಿಕಾದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ. ಮುಂದಿನ ತಿಂಗಳು ವಾಪಸ್ ಬರ್ತಿದ್ದಾನೆ, ಬಂದ್ಮೇಲೆ ಮಾತಾಡ್ತೀನಿ ಅಂದ್ರು !!
ಚೈತ್ರಾ ನಿಬ್ಬೆರಗಾದ್ಲು !
ಅರೇ ಅತ್ತೆನಾ ಈ ಥರ ಮಾತಾಡ್ತಿರೋದು !!
..
ಹೌದು, ಶ್ಯಾಮಲತ್ತೆ ಬದಲಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಸದಾ ತಮ್ಮ ಬಣ್ಣ, ಸೌಂದರ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಜಂಭ ಇರೋರಿಗೆ..
ಮೈಮೇಲೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಕಡೆ ತೊನ್ನು ರೋಗ ಶುರುವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಅದು ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದೆಂದು ತಿಳಿದರೂ ಡಲ್ಲಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ !


By : Sangeetha Bhat


ಪಾಪ !

Train Journey that inspired me.

pexels-photo-556416.jpeg

It was a long weekend during the Dassara festival last year. I headed to my hometown in Mangalore. The thought of a long weekend itself was sufficient enough for relaxation. But the unplanned travel, crowded stations were an ordeal. Barring this the break was a fantastic one. Enjoyed and relaxed as well.

It was time to return to Bangalore. Being October 2nd, public holiday and Dussera the tickets were unavailable. Hence I changed the mode of travel to Train. The overcrowded station itself gave me the glimpse of the travel I would be having for the next few hours. Though didn’t have a reserved ticket I managed get into a reserved coach and secure a seat.

In less than half hour, the train halted at the first station. And that was Kukke Subramanya, a pilgrim place. Undoubtedly the train almost was packed to the full with passengers, making the journey next to impossible. I had still managed to retain the seat. But lost it in the very next stop.

At 5.30PM the train reached to Hasan, another sea of crowd got in. just a little later an old lady asked if Hassan had reached. Few students who were beside her responded to her. One of the students gave her his seat. Sitting there she unfolded her story that keeps me thinking even today.

Her’s is a sad story. Just like the millions elderly who are left alone in the railway stations, bus stations and home for the aged. Abandoned by so called their OWN. She was told by her son that they have planned a visit to an outstation and would like to take her along. She agreed to travel with them. Little did she know what was awaiting her. It was a trap conspired to leave her in the railway station! How cruel people can be! Some times I wonder if humanity still exists.

Left with no other choice, she phoned up her relatives. One of them who lives in Mysore came to her rescue and called in there. So she was supposed to get down in Hasan and catch a train to Mysore. Unfortunately she missed that station.

The old lady looked very strong to me. She told her entire story with no tears. Later I learned that this was not the first time that they have done this to her. So she was quite prepared to face consequences. Hearing her heartbreaking story some said few sympathetic words, others cursed her son and few started to narrate their own stories. It was definitely a humanitarian issue! And I found at least some in the train so human!

I was witnessing the drama from the corner of the train. Listening, observing and seeing the things unfold I turned inward. How much the world has changed! We were taught to respect our elders and what has become of our culture!

I was brought back to the present by the loud chatter once again. One of the students asked the lady as to what she would do now since she missed the station. Then the lady tried calling one of the relatives in Bangalore. Luckily she received a positive reply. All faces lit up. There was a big sigh of relief in the coach.

Humans as we are the issue was settled and soon people in the coach talked about politics, Nationalist view, news etc… Later I too got involved and joined in their conversation.

It was about 8.30pm in the evening, when the trained arrived at Bangalore. The old lady tried to inform her relatives that she is almost reaching the station. Alas! There was a twist in the story! They said they cannot accommodate her due to lack of space in their house. This came in as second shock to us. How can one be so cruel to an elderly person?

Once again the old lady became our topic of conversation. One of the students volunteered to take her home and put her on the next day in the Mysore train. Another one asked if she had any money. To our surprise she had only Rs.30 with her. The crowd which was already emotional further moved and started helping monetarily too. Finally some of the students suggested that they could buy her a ticket to Mysore and leave her in the waiting room so that she could travel next day to Mysore. I though how kind we humans are!

Finally we reached Bangalore. The crowd which was so emotional during events unfolded in the train, was just running out to catch the Metro. I could find no one. Even I lost the sight of the students in the chaos. I looked for them for a while and just like one of them I too walked towards the exit lost in thoughts.


By: Roshan D’souza

ಮನಸೆಂಬ ಮಾಯದ ಕನ್ನಡಿ – ಬಿಂಬ ೬

ರೂಮಿಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ ನಾರಾಯಣರಾಯರು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅವಾಕ್ಕಾದರು ! ಮಂಚದ ಸುತ್ತ ಹೂವಿನ ಅಲಂಕಾರ, ಸಣ್ಣನೆ ಲೈಟ್, ಊದುಬತ್ತಿಯ ಘಮ ತುಂಬಿರೋ ರೂಮು. ಮಕ್ಕಳ ಕೆಲಸವೇ ಇದು ! ಕೋತಿ ಮುಂಡೇವು ! ನಗುತ್ತಲೇ ಬೈದುಕೊಂಡರು. ಹಾಗೇ ದಿಂಬಿಗೆ ಒರಗಿಕೊಂಡರು. ಅರವತ್ತನೇ ವರ್ಷದ ಶಾಂತಿ ಇವತ್ತು. ಅದೆಷ್ಟು ಸಂಭ್ರಮ ! ಶಾಂತಾ ಅದೆಷ್ಟು ಮುದ್ದಾಗಿ ಕಾಣ್ತಿದ್ದಳು ಇವತ್ತು ! ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಸುನಗೆ ಮೂಡಿತು. ಭಗವಂತನ ದಯೆ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಸಾಕಷ್ಟಿದೆಯೇನೋ ಅನ್ನುವಂತೆ, ಸಂತೃಪ್ತ ಸಂಸಾರ, ಅನ್ಯೋನ್ಯ ದಾಂಪತ್ಯ ನಮ್ಮದು. ಸೌಮ್ಯ, ಸ್ವಾತಿ ನಂತರ ಕೌಶಿಕ್ ಹುಟ್ಟಿರೋದು. ಎಲ್ಲರೂ ದಡ ಮುಟ್ಟಿದ್ದಾಗಿದೆ. ಪಿತ್ರಾರ್ಜಿತ ಆಸ್ತಿಯಾದ ಮೂರು ಮನೆ ಜೊತೆ, ನನ್ನ ದುಡಿತದ ಉಳಿತಾಯವೂ ಸೇರಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಆಸ್ತಿಪಾಸ್ತಿಯೂ ಆಗಿದೆ. ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಕಡೆನೋಡಿ ಮದುವೆಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾಗಿದೆ, ಜೊತೆಗೆ ಸುಖವಾಗಿ, ಹಿತವಾಗಿಯೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಮಗ ಕೌಶಿಕ್ ಹೆಂಡತಿ ಸುಹಾ ಎಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯ ಹುಡುಗಿ. ಮುದ್ದಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ಇವನೂ ಕೈತುಂಬಾ ದುಡಿಯೋದ್ರಿಂದ ಅವಳು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗೋದು ಬೇಡ, ಮನೆ ನೋಡ್ಕೊಂಡು ಆರಾಮಾಗಿ ಇರ್ಲಿ ಅಂದ. ಇವಳೂ ಚೆನ್ನಾಗೇ ಹೊಂದ್ಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ. ಚಿಟಿ-ಪಿಟಿ ಅಂತ ಮನೆತುಂಬಾ ಒಡಾಡ್ಕೊಂಡಿರೋ ಹುಡುಗಿ. ಮೊಮ್ಮಗ ಅನಿಕೇತ್ ಹುಟ್ಟಿದ ಮೇಲಂತೂ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಬಿಡುವಿಲ್ಲದಷ್ಟು ಕೆಲಸ. ರಾಯರಿಗೆ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮುಗುಳ್ನಗೆ ಮೂಡಿತು. ಶಾಂತಾಗೆ ತುಂಬಾ ಸುಸ್ತಾಗಿದೆ ಅನ್ಸುತ್ತೆ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಿಂದ ಓಡಾಟ. ಒಂದೇ ಸಮ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಿಡ್ಡಾಳೆ. ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ನಾವು ನೋಡ್ಕೋತೀವಿ ಅಂದ್ರೂ ಕೇಳಿಲ್ಲ. ಅವಳಿಗೂ ಸಂಭ್ರಮ. ಅವಳಿಗೂ ಐವತ್ತೈದಾಯ್ತು. ಸೊಸೆಯೂ ಜಾಸ್ತಿ ಕೆಲಸ ಕೊಡೋಲ್ಲ. ಯಾಕೋ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಸುಸ್ತು ಅಂತಿದ್ದಾಳೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿ ರೆಸ್ಟ್ ಮಾಡೋಕೆ ಹೇಳ್ಬೇಕು ಅಂದ್ಕೊಂಡ್ರು.
ಬಾಗಿಲು ಸದ್ದಾಯಿತು. ಬಂದ್ಲು ಅನ್ಸುತ್ತೆ, ಪಾಪ ಸುಸ್ತಾಗಿರಬೇಕು. ಕೂತಲ್ಲಿಂದ ಎದ್ದುನಿಂತರು. ಮುಖದ ಮೇಲೆಲ್ಲ ಬೆವರ ಹನಿ ಮೂಡ್ತಿದೆ ಇವಳಿಗೆ. ಮದುವೆಯಾಗಿದ್ದಾಗ ಹೇಗಿದ್ಳೋ ಈಗ್ಲೂ ಹಾಗೇ ಇದ್ದಾಳೆ ನನ್ನ ಸುಂದರಿ. ಕೈ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡರು. ಯಾಕೋ ಎದೆನೋಯ್ತಾ ಇದೇರೀ ಅಂದರು ಶಾಂತಾಬಾಯಿ. ಎದೆ ನೀವಿಕೊಟ್ಟು, ಸ್ವಲ್ಪ ನೀರು ತರೋಕೆ ಹೋದರು, ಯಾಕೋ ಒದ್ದಾಡಿತು ಆ ಜೀವ..! ಮಗನ ಕೂಗಿ, ನೀರು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋದಾಗ, ಕರೆದರೂ ಮಿಸುಕಾಡಲಿಲ್ಲ ! ಸಂತೃಪ್ತ ಬದುಕಿನ ಸುಖ ಅನುಭವಿಸಿದ ಜಾಸ್ತಿ ಸುಖದ ಅನುಭೂತಿ ತಡೆದುಕೊಳ್ಳದ ಪ್ರಾಣಪಕ್ಷಿ ಹಾರಿಹೋಗಿತ್ತು !

 By: Sangeetha Bhat

ಮಹಿಳೆ ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯ – ೩

ರಕ್ತಹೀನತೆ

ಒಟ್ಟು ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ರಕ್ತಕಣಗಳು ಇದ್ದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಪ್ರತೀ ರಕ್ತಕಣಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಹಿಮೋಗ್ಲೋಬಿನ್ ಇದ್ದಲ್ಲಿ ರಕ್ತಹೀನತೆ ಅಥವಾ ಅನೀಮಿಯ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಈ ಎರಡು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ, ರಕ್ತ ಜೀವಕೋಶಗಳು ತಮ್ಮ ಆಮ್ಲಜನಕ ಸಾಗಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಇದು ಅಧಿಕ ರಕ್ತಸ್ರಾವ ಅಥವಾ ಕೆಂಪುಕಣಗಳ ಉತ್ಪಾದನೆಯಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ದೋಷದಿಂದ ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ಇತರೆ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಬರಬಹುದಾಗಿದೆ. ಕಬ್ಬಿಣ ಅಂಶದ ಕೊರತೆಯಿಂದಾಗುವ ರಕ್ತಹೀನತೆಯು ಕುಪೋಷಣೆಯಿಂದಾಗುತ್ತದೆ.

ಹಿಮೋಗ್ಲೋಬಿನ್ ಎಂದರೆ ಕಬ್ಬಿಣದ ಕಣಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿರುವ ಪ್ರೋಟೀನ್, ಇದರಿಂದಾಗಿ ರಕ್ತವು ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದ್ದಾಗಿರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಇವು ಆಮ್ಲಜನಕವನ್ನು ಶ್ವಾಸಕೋಶದಿಂದ ದೇಹದ ಇತರೆ ಭಾಗಗಳಿಗೆ ಸಾಗಿಸಲು ನೆರವಾಗುತ್ತದೆ.

ಸಾಮಾನ್ಯ ಹಿಮೋಗ್ಲೋಬಿನ್ ಮಟ್ಟವು ಮಹಿಳೆಯರಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಪುರುಷರಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆಯದ್ದಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಪುರುಷ:

ಹಿಮೋಗ್ಲೋಬಿನ್ ಪ್ರಮಾಣ: 13.5 to 17.5 g/dL

ರಕ್ತಕಣಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ: 4.7 to 6.1 million cells/mcl

ಮಹಿಳೆ:

ಹಿಮೋಗ್ಲೋಬಿನ್ ಪ್ರಮಾಣ: 12.0 to 15.5 g/dL

ರಕ್ತಕಣಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ: 4.2 to 5.4 million cells/mcl

ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣಗಳು:

  • ಆಹಾರದಲ್ಲಿಯ ಕಬ್ಬಿಣ, ವಿಟಮಿನ್ ಬಿ12, ಮತ್ತು ಫೋಲಿಕ್ ಆಸಿಡ್ಗಳ ಕೊರತೆ.
  • ಧೀರ್ಘಾವಧಿಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಾದ ಕಿಡ್ನಿ ಸಮಸ್ಯೆ, ಕ್ಯಾನ್ಸರ್, ಅಲ್ಸರೇಟಿವ್ ಕೊಲೈಟಿಸ್.
  • ಅನುವಂಶಿಕತೆ: ತಲಾಸೇಮಿಯಾ ಅಥವಾ ಸಿಕಲ್ ಸೆಲ್ ರಕ್ತಹೀನತೆ.
  • ಗರ್ಭಾವಸ್ಥೆ
  • ಮೂಲವ್ಯಾಧಿ
  • ಮೂಳೆ ಮಜ್ಜೆಯ ತೊಂದರೆಗಳಾದ ಲಿಂಫೋಮಾ, ಲ್ಯುಕೇಮಿಯಾ, ಅನೇಕ ಮೈಲೋಮ.
  • ಅಧಿಕ ರಕ್ತಸ್ರಾವ
  • ಅರೆಜೀರ್ಣತೆ (ಪೋಷಕಾಂಶಗಳು ಸರಿಯಾಗಿ ಜೀರ್ಣಾಂಗವ್ಯೂಹದಲ್ಲಿ ಹೀರಲ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ)
  • ಸ್ಟೀರಾಯ್ಡ್ಸ್ ಹೊಂದಿರುವ ಔಷಧಿಗಳು

ರೋಗಲಕ್ಷಣಗಳು:

  • ಅಧಿಕ ಸುಸ್ತು, ಆಯಾಸ, ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ನಿರಾಸಕ್ತಿ
  • ತಲೆನೋವು , ತಲೆ ಭಾರ
  • ತಲೆ ಸುತ್ತುವಿಕೆ
  • ಉಸಿರಾಟದಲ್ಲಿ ತೊಂದರೆ
  • ಎದೆ ನೋವು
  • ಏರಿದ ಅಥವಾ ಅನಿಯಮಿತ ಹೃದಯಬಡಿತ
  • ಕೈ ಕಾಲು ತಣ್ಣಗಾಗುವುದು
  • ಬಿಳಚಿದ ಅಥವಾ ಕಳೆಗುಂದಿದ ಮುಖ
  • ಕೂದಲು ಉದುರುವುದು
  • ಕಿವಿಗಳಲ್ಲಿ ರಿಂಗಣಿಸುವುದು ಅಥವಾ ಸದ್ದುಗಳು ಕೇಳಿಸಿದಂತಾಗುವುದು (ಟಿನ್ನಿಟಸ್)
  • ಮಲಬದ್ಧತೆ

ರಕ್ತಹೀನತೆ: ಚಿಕಿತ್ಸೆ, ಪೋಷಣೆ ಮತ್ತು ಮನೆ ಉಪಚಾರ

  • ಮೇಲಿನ ಯಾವುದೇ ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳು ಕಂಡುಬಂದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪದೇ ವೈದ್ಯರನ್ನು ಕಾಣುವುದು.
  • ಆಹಾರದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಮಾಣದ ಫೋಲಿಕ್ ಆಸಿಡ್, ಬಿ12 ಜೀವಸತ್ವ ಮತ್ತು ಕಬ್ಬಿಣದ ಬಳಕೆ. ನೈಜವಾಗಿ ಗಾಢ ಬಣ್ಣ ಹೊಂದಿರುವ ಎಲ್ಲ ತರಕಾರಿ ಮತ್ತು ಹಣ್ಣುಗಳು ಕಬ್ಬಿಣದ ಉತ್ತಮ ಮೂಲವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಫೋಲಿಕ್ ಆಸಿಡ್, ಬಿ12 ಜೀವಸತ್ವ ಮತ್ತು ಕಬ್ಬಿಣದ ಮೂಲಗಳು:

  • ತರಕಾರಿಗಳು: ಸೊಪ್ಪುಗಳು- ಅನ್ನೆ ಸೊಪ್ಪು, ಹೊನಗೊನ್ನೆ. ಪಾಲಾಕ್, ಸಬ್ಬಸಿಗೆ, ಕೀರೆ ಸೊಪ್ಪು, ಚಿಲಕವರೆ, ಬೀಟ್’ರೂಟ್, ಸಿಹಿಗುಂಬಳ, ಕ್ಯಾರೆಟ್, ಟೋಮ್ಯಾಟೋ.
  • ಹಣ್ಣುಗಳು: ದಾಳಿಂಬೆ, ದ್ರಾಕ್ಷಿ, ಕಿತ್ತಳೆ, ಮೂಸಂಬಿ, ಪಪ್ಪಾಯ, ಬಾಳೆಹಣ್ಣು, ಬೆಣ್ಣೆಹಣ್ಣು, ಸ್ಟ್ರಾಬೆರ್ರಿ,ಕಲ್ಲಂಗಡಿ, ಸೀಬೆಹಣ್ಣು ಮತ್ತು ಕಿವಿ ಹಣ್ಣು
  • ಒಣಹಣ್ಣುಗಳು ಮತ್ತು ಬೀಜಗಳು: ಅಂಜೂರ, ಖರ್ಜೂರ, ಏಪ್ರಿಕಾಟ್ಸ್, ಬಾದಾಮಿ, ಶೇಂಗಾ, ಸೂರ್ಯಕಾಂತಿ ಬೀಜ
  • ರಾಗಿ, ಕೆಂಪಕ್ಕಿ, ಮೊಳಕೆ ಕಾಳುಗಳು.
  • ಕೆಂಪು ಮಾಂಸ, ಕೋಳಿ, ಮೀನು, ಮೊಟ್ಟೆ
  • ಹಾಲು ಮತ್ತು ಹಾಲಿನ ಉತ್ಪನ್ನಗಳು
  • ಸೋಯಾಬೀನ್ಸ್
  • ಶುದ್ಧವಾದ ಜೇನುತುಪ್ಪ
  • ಗಿಡಮೂಲಿಕೆಗಳು: ಗೋಧಿಹುಲ್ಲು ಮತ್ತು ನಿಂಬೆಹುಲ್ಲು
  • ನಿಯಮಿತ ವ್ಯಾಯಾಮ ಮತ್ತು ಸರಿಯಾದ ದೇಹದ ತೂಕವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅತ್ಯಾವಶ್ಯಕ
  • ತ್ಯಜಿಸಬೇಕಾದ ಆಹಾರ
    ಗಾಢವಾದ ಕಾಫಿ ಮತ್ತು ಚಹಾ, ಸಂಸ್ಕರಿಸಿದ ಅಹಾರ ಪಾದಾರ್ಥಗಳಾದ ಮೈದಾ ಹಿಟ್ಟು ಮತ್ತು ಪೂರ್ವಸಿದ್ಧ, ಹೊಗೆಯಾಡಿಸಿದ, ಸಂರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕರಿಸಿದ ಆಹಾರಗಳು.

ಟಿಪ್ಸ್:

ಗೋಧಿ ಹುಲ್ಲಿನ ಪುಡಿ ಅಥವಾ ನಿಂಬೆಹುಲ್ಲಿನ ಪುಡಿಯನ್ನು ದಿನಾಲು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅರ್ಧ ಚಮಚದಷ್ಟು ಬಿಸಿನೀರಿನ ಜೊತೆ ಸೇವಿಸಿದಲ್ಲಿ ರಕ್ತಹೀನತೆಯ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟಬಹುದು.

1

 


Written By : Chaitra R Rao|Nutritionist

 

 

 

 

 

 

 

ಶ್ರೀ ಟೊಂಯ್ಕಾನಂದ ಚರಿತೆ. ಭಾಗ ೩

ಪುಟ-೫

ಕೆಲವೊಂದು ಸಲ ಎರಡು ಆಯ್ಕೆಗಳೂ ತಪ್ಪಲ್ಲವೆನ್ನುವಾಗ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿ ಮತ್ತೊಂದನ್ನ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಬಹುದಿತ್ತು ಎನ್ನುವ ಪರಿತಾಪ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂತಹ ಒಂದು ಪರಿತಾಪ, ಗೊಂದಲದ ನಡುವೆ ಮಲ್ಲಪ್ಪನವರು ಆಗಲಿ, ನೋಡೋಣ ಎಂದು ಟೊಂಯ್ಕರನ್ನು ಕಳಿಸಿದರು.

ಅಂತಿರ್ಪೊಡೆ, ಇದೆಲ್ಲ ಸಮಾಚಾರವೂ ಡಿಲೈಟಾನಂದರ ಕಿವಿಗಳಿಗೆ, ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ದಿನ ಶ್ರೀಮಾನ್ ಮಲ್ಲಪ್ಪನವರ ಸಂಸಾರ ಸಮೇತವಾದ ಸವಾರಿ ಗುರುಗಳಿದ್ದಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಡಿಲೈಟಾನಂದರಿಗೆ ವಿಷಯವನ್ನು ಹೇಳಿದರು. ಯಾವುದೋ ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ಹಪ್ಪಳ ಒಣಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಬಂದ ಮಳೆಯಂತೆ ಈ ಸುದ್ಧಿ ಗುರುಗಳಿಗೆ.

ಸಮಾಧಾನದಿಂದಿದ್ದ ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ಶಾಂತಿಗೆ ಭಂಗವಾಗುವ ಈ ಕಟ್ಟಡ, ವಸತಿಗಳಿಗೆ ಸಂತೋಷ ಪಡುವುದೋ ಬೇಸರ ಪಡುವುದೋ ತಿಳಿಯದೇ ಮೌನದ ಹುತ್ತಕ್ಕೇ ಶರಣು ಹೋದರು. ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಟೊಂಯ್ಕರು ಯಾವುದೇ ಕಸಿವಿಸಿಯಿಲ್ಲದೇ ಆಗಲಿ ಮಲ್ಲಪ್ಪನವರೇ, ಈ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ, ಆ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು ಎಂದೂ ಹೇಳಿದರು. ಡಿಲೈಟಾನಂದರ ಹುಬ್ಬುಗಳು ಯಾವುದೋ ಶಬ್ಧಕ್ಕೆ ಮರದಿಂದ ಹಾರಿದ ಹಕ್ಕಿಗಳಂತೆ ಒಮ್ಮೆ ಹಾರಿ ಮತ್ತೆ ಕುಳಿತವು.

ಮಲ್ಲಪ್ಪನವರ ನಿಷ್ಠೆಗೆ, ಹಣಕ್ಕೆ ನೆಲವೇನು ಜನವೇನು? ಎಲ್ಲವೂ ಸಣ್ಣ ಕಾಲದ ಪರಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿ ಮುಗಿಯಿತು. ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಚಾವಡಿಯಂತಹ ಜಾಗ, ಶೌಚಾದಿ ಕ್ರಿಯೆಗಳಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಕೋಣೆಗಳು. ಮಲ್ಲಪ್ಪನವರ ಗದ್ದೆಯ ಪಂಪಿನಿಂದ ನೀರನ್ನು ಕೊಳವೆಯ ಮೂಲಕ ತಂದು ತುಂಬಿಸಬಹುದಾದಂತ ಒಂದು ಟ್ಯಾಂಕು, ಅದಕ್ಕೆ ನಲ್ಲಿಗಳ ವ್ಯವಸ್ಥೆ.

ಇಷ್ಟಾದ ಮೇಲೆ ಆ ಸ್ಥಳವು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮಗು ಬಿಡಿಸಿದ ಚಿತ್ರದಂತೆ ದೂರಕ್ಕೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾರೋ ತಂದಿಟ್ಟ ನಾಲ್ಕು ಹಳೇ ಪುಸ್ತಕಗಳು, ಅದ್ಯಾರೋ ತಂದು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ ವಿಭೂತಿಯ ಗಟ್ಟಿಯನ್ನು ತುಂಬಿದ್ದ ಬಟ್ಟಲುಗಳು ಚಾವಡಿಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಪೇರಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು. ಗುರುಗಳ ಪಾದಧೂಳಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಬಂದವರು ತಮ್ಮ ಪಾದದ ಧೂಳನ್ನು ಚಾವಡಿಗೆ ಸೇರಿಸಬಾರದು ಎನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಮಲ್ಲಪ್ಪನವರ ಮನೆಯಿಂದ ಹಿಂಡಿಯ ಗೋಣಿಗಳೂ ಬಂದು ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬಿದ್ದವು. ನಂತರ ಮಲ್ಲಪ್ಪನವರ ಮಡದಿಯ ಆರೋಪದ ಮೇರೆಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾಲೊರಸುಗಳೂ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ರಾಜಿಸಿದವು.

ಡಿಲೈಟಾನಂದರು ಗುಹೆಯಂತ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ನಂಟು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಟೊಂಯ್ಕರು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಉಸ್ತುವಾರಿ ಸಚಿವರಾದರು. ಮಲ್ಲಪ್ಪನವರಂತೂ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಳದ ಆಶೆಗೋ ಅಲ್ಲ ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೋ ಆಗಾಗ ಬರುವ ಮುಖ್ಯರಾದರು. ಮಲ್ಲಪ್ಪನವರೇ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಅವರ ಸಂಬಂಧಿಕರು, ಪಟಾಲಮ್ಮುಗಳು ಬರದೇ ಇರುತ್ತಾರೆಯೇ?

ಅಲ್ಲಿ ಪೂಜೆಯಿಲ್ಲ, ಗುರುಗಳು ಮಾತನ್ನಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಟೊಂಯ್ಕರು ಉಪದೇಶ ಕೊಡುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ನೋಡುವುದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಚಾವಡಿ, ಎರಡು ಕೋಣೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಕೆಲವು ವಿಷಯಗಳಿಂದ ದೂರದಿಂದ ಬರುವ ಜನರು ಮತ್ತೆ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೊದಮೊದಲಿಗೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಜನ ಬಂದರೆ ನಂತರ ಜನರು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದುದು ಟೊಂಯ್ಕರಿಗೆ ಒಳಗಿಂದ ಅಸಮಾಧಾನವಾದರೆ ಡಿಲೈಟಾನಂದರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಖುಷಿಯೆನ್ನಿಸಿತ್ತು.

ಮಲ್ಲಪ್ಪನವರೂ ಹೊಸದಾಗಿ ಕೈಗೊಂಡ ಗ್ರಾನೈಟ್ ಬ್ಯುಸಿನೆಸ್ಸ್ ಸಲುವಾಗಿ ಈ ಗುರುಗಳನ್ನು, ಟೊಂಯ್ಕರನ್ನು ಮರೆತೇ ಬಿಟ್ಟರು. ಟೊಂಯ್ಕಾನಂದರು ಏನಾದರೂ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ ಈಗ ಮತ್ತೆ ಎದ್ದು ಹೊರ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಲೇ ಬೇಕಾಯಿತು.

ಪುಟ-೬

ಮಳೆಗಾಲ ಮುಗಿಯುವಂತಿತ್ತು. ಆಕಾಶವು ನೀಲಿಯಾಗಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಈ ಸಂವತ್ಸರಕ್ಕೆ ತೇರ್ಗಡೆಯಾಗದ ಮೋಡಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ನೀಲಿಯನ್ನು ಕೆಡಿಸಿತ್ತು. ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಂಪಾದ ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣನ್ನು ಅಳಿಲು ಕಚ್ಚಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಮಾವಿನ ತಿರುಳನ್ನು ಹೊರಚೆಲ್ಲಿದಂತೆ ಒಂದು ಸಂಜೆಯಾಯಿತು.

ಬೆಳಕು ಬರುವುದಕ್ಕೆ ಜಾಗ ಬೇಕು, ಕತ್ತಲೆಗೆ ಹೇಳಬೇಕೇ? ಬೆಳಕಿನಿಂದ ಕತ್ತಲೆಯ ಕಡೆಗೆ ನಡೆಯುವುದೇ ಸರಿ ಎನ್ನುವಂತೆ ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬರುವ ಸಮಯ. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಮಂಗಳ ಪದ್ಯಗಳು, ಮತ್ತೆಲ್ಲೋ ಯಾರನ್ನೋ ಕರೆದ ದನಿ. ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಕೇಳುವಾಗ ಡಿಲೈಟಾನಂದರಿಗೆ ಮತ್ತು ಟೊಂಯ್ಕರಿಗೆ ಒಂದು ದಿವ್ಯ ಅನುಭೂತಿ.

ಟೊಂಯ್ಕರು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಗುರುಗಳನ್ನು, ಯತಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ್ದರು. ಅವರ ಪೂಜೆ, ಅವರ ಪ್ರವಚನ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೇಳಿಯೂ ಇದ್ದರು. ಹೀಗಾಗಿ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಡಿಲೈಟರನ್ನು ಹೋಲಿಸುವಾಗ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಸಾಮ್ಯತೆ ಇರಲಿಲ್ಲವಾದುದರಿಂದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಎನ್ನಲು ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಗುರುವೇ, ಗುರುಗಳೇ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆ ಆಗದಿದ್ದರೂ ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕೊರಗಿದ್ದಿತು.

ಈ ಕತ್ತಲು ನುಗ್ಗುವುದೂ ಹೀಗೆಯೇ, ಮೊದಲು ಬಾವಿಯೊಳಗಿಂದ, ನಂತರ ಕಾಡಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಬಯಲಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ. ಬೆಳಕು ಇದಕ್ಕೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾಗಿ ಮೊದಲು ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ. ಬೆಳಕಿನ ಮೂಲಕವಾಗಿ ಬರುವ ಜ್ಞಾನ ಮೊದಲು ಈ ಬೆಟ್ಟವಾಸಿಗಳಿಗೆ ಬರಬೇಕು ಮೊದಲಿಗೆ ಎನ್ನುವುದು ಇದರಿಂದಲಾಗಿಯಾದರೂ ಸತ್ಯ.

ಸಂಜೆಯ ಸೊಬಗಿಗೆ ಡಿಲೈಟಾನಂದರು ಗುಹೆಯ ಬದಿಯಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಯಾವತ್ತೂ ಟೊಂಯ್ಕರು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಆಶೀರ್ವಾದವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು ವಾಡಿಕೆ. ಆದರೆ ಈ ದಿನ ಟೊಂಯ್ಕರು ಕಾಣದಾದರು. ಏನಾಯ್ತು ಎನ್ನುವ ದುಗುಡ ಮೊದಲಬಾರಿಗೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಡಿಲೈಟಾನಂದರಿಗೆ ಬಂತು. ಹೇಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಬೆಳಕಿದೆ, ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ ಸುತ್ತಿ ಬರೋಣ ಎಂದು ನಡೆಯಲಾರಂಬಿಸಿದರು.

ಎಂತಹ ರಮಣೀಯ ಸಂಜೆಯದು. ಆ ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳು ಆಗಸದಲ್ಲಿ ಚಿತ್ತಾರಗಳನ್ನು ಮೂಡಿಸಿದ್ದವು, ಹಕ್ಕಿಗಳು ಕಪ್ಪಿನ ಗೆರೆಗಳಾಗಿ ಮೂಡಿ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಗಾಳಿ ಅದೆಲ್ಲಿಂದಲೋ ಬಂದು ಬಂದು ದೇಹವನ್ನು ಮುತ್ತಿಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದವು. ಯಾವುದೋ ಮನೆಯ ಬಿಸಿನೀರೊಲೆಯ ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ಬಂದ ಧೂಮರಾಶಿ ಇನ್ನೊಂದು ಮೋಡವಾಗುವತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡುತ್ತಾ ಮುಂದೆ ಬಂದ ಡಿಲೈಟರಿಗೆ ದೂರದಲ್ಲಿ ಟೊಂಯ್ಕರು ಕಂಡರು.

ನುಣುಪಲ್ಲದ ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಹಾಗೇ ಬಿದ್ದಂತೆ ಮಲಗಿದ್ದರು ಟೊಂಯ್ಕರು. ಗುರುಗಳು ಬಳಿ ನಿಂದು ಕರೆದರು, ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಸರನ್ನೇ ಹೇಳಿದರು. ಟೊಂಯ್ಕರು ಅಂತೂ ಎದ್ದರು. ಎದ್ದಕೂಡಲೇ ಪಶ್ಚಿಮಾಭಿಮುಖವಾಗಿ ನೋಡಿ ಕೈಮುಗಿದರು ಆಕಾಶಕ್ಕೆ. ಕಪ್ಪು ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಪ್ಪಾಗುವ ವರೆಗೆ ಒಂದೂ ಮಾತುಕತೆಯಿರದೆ ಇಬ್ಬರೂ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದರು.

ಸಂಜೆ ಹಾಗೇ ತಿರುಗುತ್ತಾ ಬಂದ ಟೊಂಯ್ಕರಿಗೆ ಬೆಟ್ಟದ ಇನ್ನೊಂದು ತಪ್ಪಲಿನಲ್ಲಿ ಜನರಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನುವುದು ಅರಿವಾಯಿತು. ಯಾರು? ಏನು ಎನ್ನುವ ಕುತೂಹಲ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಗುಡ್ಡದ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ ನೋಡಲು ಮುಂದಾದರು. ಯಾರೋ ಇಬ್ಬರು ಅರ್ಥಾತ್ ಒಂದು ಹೆಣ್ಣು ಮತ್ತೆ ಒಂದು ಗಂಡು ಸರಸವಾಡುವ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಕಂಡು ಟೊಂಯ್ಕರಿಗೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಮನಸ್ಸು ಅಲ್ಲೋಲಕಲ್ಲೋಲವಾಯಿತು.

ವಿಕಾರಗೊಂಡ ನೀಲ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಜೆಯ ಬಣ್ಣಗಳೆಲ್ಲ ಮುಗಿದು ಕಪ್ಪುಗಟ್ಟುತ್ತಿರುವ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಕಂಡು ಒಂದು ರೀತಿಯ ಆತ್ಮಾನುಸಂಧಾನಕ್ಕೆ ತೊಡಗಿದರು ಟೊಂಯ್ಕರು. ಈ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ, ಈ ಚಿಂತನೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದು ಬಿಟ್ಟರು. ಕತ್ತಲು ಎಂತಹದ್ದನ್ನೂ ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಎದ್ದ ಕೂಡಲೇ ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಕಪ್ಪು ಈ ಜಗತ್ತಿನ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಕಪ್ಪು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತೊಡೆಯುವ ಸೂರ್ಯನ ಬೆನ್ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು.

ಪುಟ-೭

ಊಟಕ್ಕೆ ಬಹಳ ತರನಾದ ಪದಾರ್ಥಗಳಿದ್ದಾಗ ಕೆಲವೊಂದು ರುಚಿಸಲಾರದು. ಒಂದೇ ತಂಬುಳಿಯೋ, ಒಂದೇ ಸಾಂಬಾರೋ ಇದ್ದಾಗ ಅದೇ ಪರಮಾನ್ನವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂತೆಯೇ ಕೆಲವೊಂದು ಬಾರಿ ಒಬ್ಬರ ಮಹಾತ್ಮ್ಯದ ಎಲ್ಲಾ ಅಂಶಗಳೂ ರಸಮಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ.

ಜಾತ್ರೆಯ ಉಪನ್ಯಾಸದಿಂದ ಡಿಲೈಟಾನಂದರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಜನರ ಪರಿಚಯವೂ ಆಯ್ತು, ಕೆಲವು ಭಕ್ತರೂ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡರು. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಶಿಷ್ಯ ಟೊಂಯ್ಕರ ಮೇಲೆ ಬಹಳವಾದ ಊಹಾಪೋಹವಾದ ಕತೆಗಳೂ, ಪವಾಡಗಳೂ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡವು.

ಕೆಲವರ ಮಲಗಿದ ಕೂಡಲೇ ಬರುವ ಕನಸಾಗಿ, ಕೆಲವರ ಮಧ್ಯನಿದ್ರೆಯ ಕನಸಾಗಿ, ಕೆಲವರ ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದ ಕನಸಾಗಿ ಟೊಂಯ್ಕರು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರು. ಕಳೆದು ಹೋದ ಎಮ್ಮೆ, ದನಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವಾಗ, ಉತ್ತೀರ್ಣರಾಗದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಮಕ್ಕಳು ಬರೆದು ಪಾಸ್ ಆಗುವಾಗೆಲ್ಲ ಟೊಂಯ್ಕರು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು.

ಸದಾ ಮೌನಿಯಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದ ಡಿಲೈಟಾನಂದರು ಮಾತುಗಳು ಟೊಂಯ್ಕರ ಮಹಾಮಳೆಯ ನಡುವಿನ ಆಲಿಕಲ್ಲುಗಳಂತಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಜನರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಜಾಸ್ತಿ ಸಮಯ ಉಳಿಯುತ್ತಲೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಟೊಂಯ್ಕರಿಗೆ ಅಭಿಮಾನಿಗಳು ಜಾಸ್ತಿಯಾದರು. ಗುರುಗಳು ಮಾತನ್ನಾಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಮಾತನ್ನಾಡುವ ಟೊಂಯ್ಕರಿಗೆ ಮೌನದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಕೇಳಬೇಕೇ?

ಗುರು ಡಿಲೈಟಾನಂದರಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕೋಲಾಹಲವಾಗಿರಬಹುದೇ ಎನ್ನುವ ಸಂಶಯವು ದಿನಾ ಟೊಂಯ್ಕರಲ್ಲಿ ಕೊರೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳಿಂದ ಗುರುಗಳ ಮನಸ್ಸು ಏನಾಗಿರಬಹುದು? ಅವರಿಗೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಅಸಮಾಧಾನ ಇರಬಹುದು ಎನ್ನುವುದು ಹುಣ್ಣಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿತ್ತು.

ತಿನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಬಾಳೆಹಣ್ಣು ಮಾತ್ರ ಇರೋರು ದೇವರಿಗೆ ನೈವೇದ್ಯಕ್ಕೇನು ಕೊಡೋದು?. ಸಂಶಯಕ್ಕೆ ಅತೃಪ್ತಿಗೆ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಗುರುಗಳನ್ನೇ ಕೇಳಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡು ಟೊಂಯ್ಕರು ಒಂದು ಸೊಬಗಿನ ಸಂಜೆ ಕೇಳಿದರು.

ಉತ್ತರ ಗೊತ್ತಿರುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೇಳುವುದು ಮೊಡವೆಯನ್ನು ಒಡೆದುಕೊಂಡಂತೆ. ಆ ನೋವು, ಕೀವು, ರಕ್ತದ ಪ್ರಮಾಣ ಎಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಈ ರೀತಿಯ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುವುದು ಬೇರೆಯವರ ಮೊಡವೆ ಒಡೆದಂತೆ ಎನ್ನುವುದು ಟೊಂಯ್ಕರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೂ ಕೇಳಿದರು.

ಗುರುವರ್ಯಾ, ಈಗಿನ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳು ಅರ್ಥಾತ್ ಜನರು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸುವುದು, ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಿಮಗೆ ದುಃಖವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿಲ್ಲವೇ? ನನ್ನ ಬಗೆಗೆ ಅಸಮಾಧಾನವನ್ನು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲವೇ?

ಶಿಷ್ಯೋತ್ತಮ. ನಿನ್ನ ಈ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ನೀನು ನನ್ನ ಬಗೆಗೆ ಇರಿಸಿಕೊಂಡ ಗೌರವ ಪ್ರೀತಿಗಳು ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾವಾಗ ನಾವು ಏನನ್ನಾದರೂ ಅಪೇಕ್ಷಿಸುತ್ತೇವೆಯೋ ಆಗ ಮಾತ್ರ ದುಃಖ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ನಾನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದೇನೆ ಅಂದರೆ ಇದ್ಯಾವುದೂ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರವೇ ಬರಕೂಡದು. ಆದರೆ ಎಲ್ಲಿಯೋ ಒಳಗಿನಿಂದ ಒಂದು ಸೂಜಿ ಚುಚ್ಚಿದಂತಾಗುವ ಅಸಮಾಧಾನಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರವೆಂದರೆ ನಾಯಿ ಎಷ್ಟು ಬೊಗಳಿದರೂ ಅದರ ಕೊರಳಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದ ಸಂಕಲೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ತುದಿಯು ನನ್ನ ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿದೆ ಎನ್ನುವುದು.

ಹಾಗಾಗಿ…

ಟೊಂಯ್ಕಾನಂದರು ಸಮಾಧಿಗೆ ಸಂದರು.

ಮುಂದುವರೆಯುವುದು….


ಹಕ್ಕುಗಳು © Ishwara Bhat K|ಈಶ್ವರ ಭಟ್ ಕೆ.

ಶ್ರೀ ಟೊಂಯ್ಕಾನಂದ ಚರಿತೆ. ಭಾಗ ೧

ಶ್ರೀ ಟೊಂಯ್ಕಾನಂದ ಚರಿತೆ. ಭಾಗ ೨

ಮನಸೆಂಬ ಮಾಯದ ಕನ್ನಡಿ – ಬಿಂಬ ೫

ಅಪ್ಪ ಕಲಿಸಿದ ಪಾಠ

ಮಳೆಗಾಲದ ಒಂದು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ, ಅದೂ ಮಲೆನಾಡು… ಧಾರಾಕಾರವಾಗಿ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು…. ನನಗೆ ಯಾಕೋ ಊಟದ ಮೇಲೆ ಕೋಪ ಬಂದು ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು… ನನಗೆ ಊಟ ಬೇಡ ಎಂದರೆ ಬೇಡ ಎಂದು ಅಮ್ಮನ ಹತ್ತಿರ ನನ್ನ ಹಟ ಜೋರಾಗಿತ್ತು…

“ಮಗಾ ಊಟ ಬೇಡ ಎನ್ನಬಾರದು.. ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳು ಹಸಿದಿರಬಾರದು..ಸ್ವಲ್ಪ ಆದರೂ ಊಟ ಮಾಡು “ಎಂದು ಅಮ್ಮ ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.. ನನ್ನದೋ ಊಟ ಬೇಡ ಎನ್ನುವ ಹಟ.. ಊಟಕ್ಕೆ ಕುಳಿತ ಅಪ್ಪ ಒಮ್ಮೆದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟು ಸುಮ್ಮನೆ ಊಟ ಮಾಡು ಎಂದು ಗದರಿಸಿದರು.. ( ಅಪ್ಪ ಎಂದೂ ಹೊಡೆದವರಲ್ಲ. ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಕಣ್ಣು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಪ್ಪ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟ ಅಂತ ನಾನು ಮತ್ತೆ ಅಕ್ಕ ಅಳ್ತಾ ಇದ್ವಿ) ಅಪ್ಪನ ಭಯಕ್ಕೆ ಊಟಕ್ಕೆ ಕುಳಿತವಳು ನಾಲ್ಕು ತುತ್ತು ತಿಂದು ಕಲಸಿದ ಅನ್ನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಬಂದಿದ್ದೆ..
ಅಪ್ಪ ಅದು ಹೇಗೋ ತಮ್ಮ ಕೋಪವನ್ನು ತಡೆದುಕೊಂಡು ಊಟವನ್ನು ಮುಗಿಸಿ ಹೊರಬಂದವರೇ, ” ಅನ್ನವನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಿಯಲ್ಲಾ, ಅನ್ನದ ಬೆಲೆ ತಿಳಿಸುತ್ತೇನೆ ಬಾ” ಎಂದು ನನ್ನ ತೋಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಸುರಿಯುತ್ತಿರುವ ಮಳೆಯನ್ನೂ ಲೆಕ್ಕಿಸದೇ ಬಾವಿಯ ಹತ್ತಿರ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದರು.. ಎರಡು ದಿನದಿಂದ ಸುರಿಯುತ್ತಿರುವ ಮಳೆಯಿಂದಾಗಿ ಬಾವಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಂಬಣ್ಣದ ನೀರು ತುಂಬಿ ನಿಂತಿತ್ತು.. ನೀರನ್ನು ಕೈಯಿಂದಲೇ ಮೊಗೆಯಬಹುದಿತ್ತು‌…
ಅಮ್ಮಾ ಎಂದು ನಾನು ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಪ್ಪನ ರೌದ್ರಾವತರ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಕೂಗಾಟ ಕೇಳಿ ಅಮ್ಮ ಓಡೋಡಿ ಬಂದಿದ್ದರು… ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ ಗಡಗಡೆಯಲ್ಲಿನ ಹಗ್ಗ ಎಳೆದು ನನ್ನ ಸೊಂಟಕ್ಕೆ ಬಿಗಿದಿದ್ದರು.. ಮಗಳನ್ನು ಸಾಯಿಸುತ್ತೀರೇನು ಬಿಡಿ ಎಂದು ಅಮ್ಮ ಭಯದಿಂದ ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಕೂಗಾಟ ಭಯಕ್ಕೆ ನಿಂತೇಹೋಗಿತ್ತು…. ” ಹಟಮಾಡ್ತೀಯಾ?? ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಮಾಡು.. ಊಟ ಬಿಡ್ತೀಯಾ?? ಅನ್ನಕ್ಕೆ ಅವಮಾನ ಮಾಡ್ತೀಯಾ ??” ಎನ್ನುತ್ತಾ ಎತ್ತಿ ಬಾವಿಗೆ ಬಿಟ್ಟೇ ಬಿಟ್ಟರು.. ಹಗ್ಗ ಹಿಡಿದು ಹಟ ಮಾಡ್ತೀಯಾ ಎಂದು ಬಾವಿಯ ನೀರಿಗೆ ತಲುಪವ ವರೆಗೆ ಬಿಡುವದು ಮತ್ತೆ ಮೇಲೆ ಎತ್ತುವದು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.. ‘ಅಪ್ಪಾ ನೀ ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆಕೇಳುತ್ತೇನೆ, ಅನ್ನ ಬಿಡಲ್ಲ, ಹಟ ಮಾಡಲ್ಲ ನನ್ನ ಎತ್ಕೋ’ ಎಂದು ಕೂಗೋಕೆ ಶುರುಮಾಡಿದೆ…
‘ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಹಟ ಮಾಡುವದೋ ಅನ್ನಕ್ಕೆ ಅವಮಾನ ಮಾಡುವದೋ ಮಾಡಿದರೆ ಮೇಲೆ ಎತ್ಕೊಳಲ್ಲ, ಕೆಳಗೇ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತೇನೆ ನೋಡು’ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಅಪ್ಪ ನನ್ನನ್ನು ಬಾವಿಯಿಂದ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡರು..
ನಿಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿಗೆ ಏನಾಗಿದೆ? ಹಗ್ಗ ತುಂಡಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ರೆ ಏನು ಮಾಡೋದು, ಭಯಪಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ ಏನು ಗತಿ ಎಂದು ಅಮ್ಮ ಅಪ್ಪನ ಹತ್ತಿರ ಜಗಳಕ್ಕೇ ನಿಂತಿದ್ದರು..
” ನೀನು ಸುಮ್ಮನಿರು, ನನಗೆ ಮಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿ, ಕಾಳಜಿ ಇಲ್ಲವೇನು ? ಅವಳಿಗೆ ಏನಾದರೂ ಆಗಲು ನಾನು ಬಿಡುತ್ತೇನಾ ?? ಹಗ್ಗ ಕಟ್ಟಾಗಿ ಬಿದ್ದರೂ ನಾನು ಅವಳನ್ನು ಕಾಪಾಡಬಲ್ಲೆ,, ( ಅಪ್ಪ ನುರಿತ ಈಜು ಪಟು).. ಅವಳಿಗೆ ಈಗಿನಿಂದಲೇ ಹಟದ ಸ್ವಭಾವ ಬಿಡಿಸಬೇಕು.. ಅನ್ನದ ಬೆಲೆ ಅರಿವಾಗಬೇಕು… ಅನ್ನ ಬಿಡಲು ಹೋದಾಗಲೆಲ್ಲ ಇದು ನೆನಪಾಗಬೇಕು” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು ಅಪ್ಪ..

ಅಂದಿನಿಂದ ಇಂದಿನ ತನಕ ಅನ್ನವನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡುವದು ನನ್ನಿಂದ ಆಗದು.. ಅಪ್ಪ ಕಲಿಸಿದ ಪಾಠ ನಾನು ಕೊನೆತನಕ ಮರೆಯಲಾರೆ.. ಇಂದು ನಾನೂ ನನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಅನ್ನದ ಮಹತ್ವ ತಿಳಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಅಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪ ಕಲಿಸಿದ ಪಾಠ ಕಾರಣ.

WhatsApp Image 2018-04-12 at 3.57.24 PM


By: Vindya Hegde

%d bloggers like this: