Tag: Ishwara Bhat K

Ramayana – By Seeta

ಸರಳ ಸಂಜೆಯೂ ಮೋದಗೊಂಡಿರಲು ಸೀತೆಗಾಯ್ತು ನೆಪವು ಮರಳಿ ಅಡವಿಯೊಳು ತಿರುಗಬೇಕೆನುವ ಆಸೆಯಾಯ್ತು ಬಲವು ತಂಗಿ ಊರ್ಮಿಳೆಯ ಮತ್ತೆ ಮಾಂಡವಿಯ ಕರೆದಳಲ್ಲಿ ಬಳಿಗೆ ಬೆಳಗು ಜಾವದಲಿ ಸರಯೂ ದಾಟಿದರು ನಾಲ್ವರಡವಿಯೆಡೆಗೆ! ನಡೆದ ದಾರಿ ನೆನಪಿಸುವ ಆಸೆ ಸೀತೆಗೋ ಹಾಗೆ ಹೀಗೆ ಊರ್ಮಿಳೆಗೆ ಮಾತ್ರ ನೆನಪಿರಲುಬಹುದು ತಾ ಕಳೆದ ಮನದ ಬೇಗೆ “ಓ ಇಲ್ಲೆ ತಾನೆ ಈ ಮುಳ್ಳುಚುಚ್ಚೆ ಕಾಲಡಿಗೆ ನೋವು ಬಂತು” ಎನುತ…

ಬಾಳು-ಬಳ್ಳಿ

ದೂರದಿಂದಲೇ ತೂರಿಬಂದಿರುವ ಗಾಳಿಗೊಂದು ಗಂಧ ಪಾರಮಾರ್ಥಿಕವೊ ಸ್ವಾರ್ಥ,ಭಾವುಕವೊ ತಿಳಿಯದಾದ ಬಂಧ. ಕಳಚಿಬಿದ್ದಿರುವ ಎಳಸು ಬಳ್ಳಿಯಲಿ ಹೊಸದು ಚಿಗುರು ಕಂಡೆ ಬಳಸಿ ಬದುಕುವುದು ಬದುಕಿ ಅರಳುವುದು ಮಲ್ಲೆಯೊಂದು ಬಂಡೆ! ನೆರವ ನೀರೆರೆದು ಮೀರಿ ಪೋಷಿಸುವ ದಾರಿಯಿರಲು ಸರಸ ಮೆರೆವ ಆಸೆಯಲಿ ಪೊರೆವ ಹಮ್ಮಿನಲಿ ತೋರಬಹುದು ಕ್ಲೇಶ ಫಲವ ಹುಡುಕುತಲಿ ಮಲ್ಲೆ ಬೆಳೆಸಿದರೆ ಮೂಡಬಹುದೆ ಹೀಚು? ನಿಲದ ಹೂವುಗಳ ಸ್ವಾದ ಬೆಳೆಯದಿರೆ ಬದುಕದೊಂದು ಪೇಚು!…

ಭಾವಯಜ್ಞ

ತವರಿನಲಿ ಯಾಗವಿದೆ ಎನುವ ಸುದ್ದಿಯ ಕೇಳಿ ಓಡಿ ಬಂದಳು ಸತಿಯು ಹೇಳಲೆಂದು ಕರೆಯು ಇಲ್ಲವದೇಕೆ, ಎನುವ ಯೋಚನೆ ಬೇಕೆ? ಏಕಾಂಗಿಯಾದರೂ ಪೋಪೆನೆಂದು ಮೆಲುನುಡಿಯ ಮೆಲ್ಲುತಲಿ ಲಲನೆಯಾಡಿದ ನುಡಿಯು ಪರಶಿವನ ವರಕಿವಿಗೆ ಬೀಳುತಿತ್ತು ಹೋಗಿ ಬಾ ಎನ್ನಲೇ, ಸಾಗಿ ಜೊತೆ ನಾ ಬರಲೆ? ಎದೆಯ ಬೀಗವ ವಿಧಿಯು ಜಡಿಯುತಿತ್ತು ಒಂದು ದಿನ ತಡೆದುಕೋ, ನಿಲ್ಲು ಸಂಜೆಯವರೆಗೆ, ಅಲ್ಲದಿರೆ ಅರೆಘಳಿಗೆ ಸುಮ್ಮನುಳಿಯೆ ಎನುವ ಮಾತುಗಳೆಲ್ಲ…

ಬೆಳಕಿನಿಂದ ಕತ್ತಲೆಯೆಡೆಗೆ.

ಅನುದಿನವು ಮನದೊಳಗೆ ಸೆಳೆಯುತಿದೆ ನೋಡು ಬೆಳಕೆನುವ ಪಾಡು ಕತ್ತಲಿನ ಸೆರೆಯಲ್ಲಿ ಕರಗಿಹುದು ಹಾಡು, ಪದಗಳದೆ ಜಾಡು. ಇರುಳು ಕಳೆಯಿರಿ ಎನುತ ಹಗಲು ಚಿಂತೆಯ ಕೊಟ್ಟೆ ಮೌನ ಕೊರೆಯಲು ಮಾತು ಬುತ್ತಿಗಳನು ಶಾಂತ ನಿದ್ದೆಯ ತೊರೆದು ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಎನ್ನುತಲಿ ಬೆಳಕನುರಿಸುವ ಹುಚ್ಚು ಬಯಕೆಗಳನು ಬೆಳಕು ಹೆಚ್ಚಿಸುವಾಸೆ , ಮೇಣ ಬತ್ತಿಯದೊಂದು ಎರಡು ಕಡೆಗಳಿಗೀಗ ಬೆಂಕಿಯಿಟ್ಟು ಬೇಗ ಕರಗಿತು ಮೇಣ, ಬೆಳಕಿಗಿಲ್ಲವು ತ್ರಾಣ ಕುಳಿತಿಹೆನು…

ನಿನ್ನ ಒಲವು ಎಂಬ ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಮಾಲೆ

ನಿನ್ನ ಒಲವು ಎಂಬ ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಮಾಲೆಯಿರೆ ಬೇರೆ ಹೂಗಳದೇಕೆ ಹೇಳು ನೀನೆ ನೋವೆನುವ ಎಲೆಗಳೋ ಶಂಕೆ ಕನಕಾಂಬರವೊ ಈ ಮಾಲೆಯೊಳಗಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೇನೆ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕಿನ ಕಡೆಗೆ ಮಲ್ಲೆ ನಗುತಿರುವಂತೆ ಒತ್ತಾಗಿ ಮುತ್ತಾಗಿ ಕಟ್ಟುತಿರುವೆ ಸಂಸಾರ ದಾರದಲಿ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಸುಖವಾಗಿ ಜಾರದಂತೆಯೆ ತಡೆದು ಬಂಧಿಸಿರುವೆ ಮಾಲೆ ಕಟ್ಟುವುದೇನು, ಬಹು ಸುಲಭ ಎನ್ನುವರು, ಕೆಲರು ಹಾರವೆ ಬೇಡ ಎನ್ನುತಿಹರು ಇನ್ನೊಂದು ಗುಂಪಿನಲಿ ಇಂಥ ರಗಳೆಯೆ…

ಮಳೆಯೆಂಬವಳಿಗೆ.

ನಿನಗೆ ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪು; ಮೋಡದುಯ್ಯಾಲೆಯಲಿ ತೂಗುತಲಿ ಬಾಗುತಲಿ ಆಡುತಿರುವೆ; ಮುತ್ತಿನಲಿ ಸಿಂಗರಿಸಿ ಇಟ್ಟ ತೊಟ್ಟಿಲಿನಿಂದ ಒಡೆದು ಹನಿಗಳ ತೆರನೆ ಚಿಮ್ಮುತಿರುವೆ.   ಸಂಜೆಯಲಿ ತಂಗಾಳಿ ಹೀಗೆ ಹನಿಗಳ ಸವರಿ ಎದೆಗೆ ಮುಟ್ಟಿಸಬಹುದೆ, ಹೇಳು ನಲ್ಲೆ; ಒಂದಿಷ್ಟು ತಡೆದುಕೋ ಬಿರುಸಾಗಿ ಬರಲಿ ಮಳೆ ನದಿಯ ಸೇರುವ ವರೆಗೆ ಕಾಯಬಲ್ಲೆ.   ಹಸಿನೆಲದ ಮೇಲಿಷ್ಟು ನಡೆದಾಡಿ ಪುಲಕದಲಿ ಮನದ ಕೆಸರನು ಇಳೆಗೆ ದೂಡುವಾಸೆ; ಮೇಲುನೋಟಕನಾಗಿ…

ಶ್ರೀ ಟೊಂಯ್ಕಾನಂದ ಚರಿತೆ. ಭಾಗ 4

ಪುಟ-೮ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಭಾವಗಳು ಸಾಕು. ಯಾರೂ ಹೇಳಬೇಕಿಲ್ಲ, ಯಾರೂ ಒಪ್ಪಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಂದು ಕಾರ್ಯಕಾರಣವಿಲ್ಲದೇ ಬಹಳವಾಗಿ ಜೀವನಶೈಲಿ, ವಿಚಾರಗಳು ಹೆಚ್ಚೇಕೆ ನಡೆ ನುಡಿಗಳೂ ಬದಲಾವಣೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಒಂದು ಜೀವನದ ತಿರುವು ಬಂದಿತ್ತು ಟೊಂಯ್ಕಾನಂದರಿಗೆ. ಅದೊಂದು ರಾತ್ರಿ ಹೊಂಚು ಹಾಕಿ ಬಂದ ಬೆಕ್ಕಿನಂತೆ ಬಂತು. ಯಾವುದೋ ಸುಟ್ಟ ಭಾವಗಳಿಗೆ ರೂಪು ಕೊಡುತ್ತಾ ಟೊಂಯ್ಕಾನಂದರು ಮಲಗಿದ್ದರೆ, ಡಿಲೈಟಾನಂದರು ಗೋಡೆಗೆ ಒರಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಒಮ್ಮೆಲೇ ಎದ್ದ ಟೊಂಯ್ಕರು…

%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this: